Maddesiz Sevinç

*

2011-10-30T02:39:00.001-07:00

Derin bir boşluğa süzülüyormuşum gibi.

Galaksiye eş değer ağlıyorum.

Ve ağzımın suyuyla karışıyor yalnızlıklarım.

*

2011-10-18T07:28:00.001-07:00

Her göz kırpışımda milyonlarca göz gördüm şekillerin içinde.
Kimi zaman bir üçgen,kimi zaman bir çembere dahildi.
Genelde kahverengi ve siyaha çalıyordu renkleri.
Ben kimseye yazmadım dediğimi anımsıyorum.
Boşluğu gördüm.
Oraya attım.
Sonra bir kağıt geldi önüme.
Ben boşluğa yazdım.
Ama nasıl yankılandı bilmiyorum.
Kulaklarını tırmaladığı olmadı mı?
Kalbini yaktığı?
Ya da belki de okuyup yaslanmışsındır oturduğun kanepeye.
Sesler duydum.
Her nefes alışımda.
Nefesimi verirken derin bir sessizlik vardı.
Sessizliğe yazdım.
Ama nasıl ses çıkardı bilmiyorum.
İçine aktığı olmadı mı?
Melodik bir ölüm gibi ezmedi mi bazen seni?
Ya da sadece bir sigara yaktın.
Yavaşca geliyordu ama çok hızlı ilerliyordu.
Koşuyordum ama nefesimi tutuyordum.
Çığlık atmayı isteyen bedenim kasılıyordu.
Kollarımın oynadığını hatırlıyorum.
Sırtımın acıdığını.
Sanki kocaman bir mağarada gibi.
Tırnaklarımı batırıyordum.
Sertti ama tırnaklarım değince ona yumuşuyordu.
Ellerimle sardım.
Isındığını biliyordum.
Beni özlediğini biliyordum çünkü ben de özlüyordum.
Zira seviyorduk bu durumu.
Karşıma geçince bakıyordum.
Sanki bir ağaç gibi.
Ağaca baktığımda bile daha çok şey hissediyordum.
Sonra telefonum çaldı.
Dört kere üst üste.
Ben sessiz kaldım.
Sonradan duyuldu sesim.
Ama uzaktan gelmiyordu.
Ama çok uzaktaydı o.
Uzaktık.
Ama bir şekilde vardı.
Varolan bir şeyi yok edemezsin asla.
Unutamazsın ya da silemezsin.
Sadece seçimlerini değiştirir sendelersin.
Ama alışırsın zamanla.
Benim gibi.

*Birdahaasla

2011-08-16T20:52:00.000-07:00

Uzun zaman önceydi.
Aslında tarihi unutulmayacak cinstendi.
Annem babam ve ben hatırlıyorum;merdivenlerden sessizce çıkıyorduk.Soğuk sütlü kahveyi andırıyordu mermerlerin rengi,kahvesi bol has sütlü ve soğuduğundan çatlamış gibiydi.Damarlıydı mermerlerin üstü.
Zile bastık.-ki zile basma duygusu bana misafirliği anımsatırdı,misafirlikse muayenehanede yapacağım görüşmeden çok daha yakın bir sahiplenme/sahiplenilme duygusunu…Babam heyecanlı olmadıydı ki zile basma eylemini yineledi.Kapı açıldı,kapı açılmadan önce galoşlarımız ayakkabılarımızı sarmıştı-hatta yere bile basmıştık./Farkındalık.
İçeri girdik.Bekleme odasındaydık şimdi de.Sanki han duvarlarını bir bir aşıyor gibiydik.Sanki az sonra içeride verilecek büyük bir ziyafet vardı ve biz de bu ziyafete davetli konuklardık…
Gerçeği algılamamız ve düşünden düşüşümüz çok da geç olmadı,annemin bir broşür incelediğini hatırlıyorum,babam etrafa bakınıyordu,eliyle burnunu kapayıp içini çekiyordu.-Ağlamamaya çalıştığında böyledir babam.Ben bir dergiyi karıştırıyordum,psikoloji testleri vardı,psikoloji üzerine yazılar…Herşey psikoloji üzerineydi ama muayenehaneye baktığında herşey psikolojini bozma üzerine dizilimli gibiydi…Buraya ikinci gelişimizdi,nereye oturmamız gerektiğini ve bir önceki görüşmede neleri incelediğimizi biliyorduk.Bu yüzden ya öğrenmeye aç bir çocuk edasıyla bir önceki görüşmede incelediklerimizi(!) görmezden geliyor yenilikler arıyorduk,ya da yarım kalmışlık duygusuyla incelediklerimize tekrar bakıyor ve yeni anlamlar yüklüyorduk.Biz annemle kesin böyle yapıyorduk.Ama babam elleriyle burnunu tutuyor içini çekiyordu.Bazen esniyor ve yüzüne dokunuyordu.Babamın parmaklarını seviyordum.
Bir ses aile saadetimizi bozdu,tüm incelemeler havada kaldı,sanki hiç duymadığımız bir şeyi şimdi duyacakmışız gibi hepimiz başımızı sesin geldiği yöne çevirdik.Doktor hanım sizi bekliyor diyordu.Gülümsedik.Nedendir bilinmez.Ama bizim ailede gülümsemek adettir sanki.Teşekkür ettik.Ezbere yaşıyor gibiydik o anda zamanı.Ayaklandık.Sizi değil sadece sizi bekliyor dedi kadın.İki bizin içinden ayrıştırdık.Annem ve babam oturakaldı,ben galoşlarımın hışırtısıyla kendime muhteşem bir fon müziği yapıyordum.Tıpkı filmlerdeki gibiydi.Üstelik senkron da kaymıyordu.Sanki o an evren orasıydı ve muhteşem bir uyum içinde ilerliyordu herşey.Ben gözden kaybolduktan sonra muhtemelen annem yeni bir dergi aldı,babam başını pencereden yana çevirip dışarı daldı.
Annem unutmaya çalışırdı,babamsa yaşardı.Aslında ikisi de düşünürdü.Ama eylemler farklıydı.Nihayetinde ikisi de içinden çıkamazdı olan bitenlerin.Hem anneme hem babama çekmişim,hem unutmaya çabalıyorum hem de yaşıyorum.
Gidiyordum.Ve zaman yavaşca süzülüyordu sanki.Sanki bir adımım bir yıla eşdeğerdi ve ben odanın kapısını çalıncaya kadar tüm çocukluğumu bir daha yaşamıştım.Kapıyı çaldım,gel sesini beklemeden kapının kolunu yer çekimine bırakmış ve kapıyı aralamıştım.Önce başım sızdı kapı aralığından dişlerimi seviyordum ama bu yüzden gülmüyordum.Ezbere yaşıyordum gülmeleri.Soğuk ortamlarda ısınmaya çalışıyordum kendime sığınarak.Doktor da gülümsedi bana.Farkındaydım o da ezbere yaşıyordu hayatı.Ama kendine sarılmıyordu o.Belliydi,bakışlarında donukluk görüyordum.İçten değildi kendine karşı.
-Nasılsın?
-Teşekkür ederim iyiyim./Kendimi hala misafirlikte sanıyordum.Ezbere yaşıyordum cevapları.
-Gerçekten nasılsın?
-İyiyim./Israrcıydım,çünkü kendi mutsuzluklarımla mutluydum ben.Ve ne gerek vardı başkasının bilip üzülmesine?
-Geçen görüşmeden bu yana…
Bıdı bıdı bıdı vıdı düdü söylediği kelimeler anlamsız temrinlere dönüşmeye başladı.Neden burada olduğumu hatırladım.Çocukluğumda yaşadıklarımı ve yaşamaya devam ettiklerimi ve ailemin kötü etkilenmiş olabilir miyim düşüncesiyle beni buraya getirdiklerini hatırladım.Bilinçli bir anne baba,aile toplantılarında anlatılan yakaya yakışan kırmızı bir kurdela gibiydi zaman.Evet etkilenmiştim yaşadıklarımdan.Ama hüzün kötü bişey değildi ki esasında.Yani ben mutluydum öyle.
Anlatmaya başladım.
Ölümden bahsettik,yaşamdan,doğumdan,hastalıktan sınavlardan bile bahsettiğimizi hatırlıyorum.Ama doktorun ölüm kelimesine neden bu kadar çok takıldığına anlam veremiyorum akan zamanda.
Önündeki kağıtları inceledi tamam dedi ailen gelsin/önündeki kağıtları incelemesinden belliydi.Acilen galoşlarımla filmin saoundtrackini startlamalı ve filmin monotonlaşmaması adına annemle babamı odaya göndermeliydim.
Dediğini yaptım.
Annem ve babamla birlikte odada kalmamı söyledi.
Bu arada daktiloda birşeyler yazıyordu/Tanrım!Daktilo!İşte benim filmim dedim!Daktilo mutlaka olmalı.
Sakız çiğnerken yürüyebilenlerdendi sevgili doktor,hatta sakız çiğnerken konuşabilenlerden.Zira daktiloda yazarken de konuşabiliyordu.Tam bir doktordu.Tam bir doktor edasıyla savuruyordu yüzüne düşen saçlarını.Üstelik gözlükleri bile vardı.Hafifce burun kemiğine düşürüyordu onları.
Şimdi bu zarfı alın ve buradan çıkınca eşyalarınızı hazırlayın.Geç olmadan yola çıkın ve bu akşam mutlaka İzmir’de XXX hastahanesine yatırın kızınızı diyordu.Annemin ayakları titrediği için geliyordu galoşundan sesler,babam bacaklarını hareket ettiriyordu.İki galoşun sesi birbirine karışıyordu.Muhteşem bir kaosun içinde sağır olmak gibiydi orada varoluşum.Galoşumdan en ufak ses çıkmıyordu.Öylece durduğumu hatırlıyorum.Gözümden bir damla yaş bile gelmemişti.Dramatikten ziyade gayet ciddi bir hüznün içindeydik.Öyle asılı falan da değildik,can çekiştiğimiz halimizden belliydi.
Peki,diyebilmiştik sadece.Peki.Annem ve babam ayağa kalktı,ben oraya çivilenmiş bir büstü andırıyordum.Büstü andırıyordum çünkü bedenimi kaybetmiş gibiydim.Bedenim zamanın herhangi bir yerinde yuvarlanıyordu.Önce ayaklarım sonra bacaklarım derken kasığım belim göğüslerim yavaşca süzüldüler boşluğa.Muhteşem bir büstü andırıyordum.Bence sadece o an aşık olunabilirdi bana.Ama şanssızdım.Doktorun elini sıkıp teşekkür ettik.Misafirlikte olmadığımız gerçeğiyle yüzleşemiyorduk bir türlü.Gülümsüyorduk buruk da olsa.Eğreti değildi,birbirimize teğellenmiştik.Dikişlerimiz sökülüyordu.Özünde teğel ve teğellerin arasından sızıyordu sanki kanımız.Sızıyor ve çekiliyordu.Sirkülasyonu sağlanan fıskıyeli bir havuz gibiydi dolaşımımız.Muayenehaneden çıkarken bize komut veren sese de gülümsemeyi ihmal etmedik.Merdivenlerden daha da yavaş indik.Sanki on yıl geçmişti iki katı sonlandırırken.
Tüm bu sahnelere inat hava güneşliydi,üstelik mevsim yaz da değildi.Dedim ki zıtlıklardan oluşan bir kurgu.İşte benim filmim!İşte benim sonum.Annemle babam ne diyeceğini bilemiyordu.Babam burnuyla ilişğini kesmiş ağlıyordu,muhtemelen kolları ellerinden akıyordu,cansız gibiydi.Annem eliyle yüzüne kapatıyordu,kaşları ağlayan bir kadın gibi çatıktı.Aslında çatıktı kaşları,ağlıyordu.Eve gidelim,yemek yiyelim eşyaları hazırlar yola çıkarız dediler.Ben arkadaşlarımla vedalaşmak istediğimi söyledim.Ayrıldım onlardan.Her köşesini ezbere bildiğim o şehrin tüm taşlarını unutmak için ilerliyordum.Hepsi silinsin istiyordum beynimden,zihnimden,zikrimden…
Herkes şaşırıyordu.Bu sonuç üzerimde eğreti duruyordu sanki.Çünkü ben sürekli gülümsüyordum.Ama zorunda olduğum için değil.Bunu öğrenmiştim ben.Böyle büyümüştüm.Bir insanla etkileşimdeysem gülüyordum,gözleri gözlerimdeyken.Kendimi yavşak gibi hissediyorduk,insanlar ağlıyordu ben gülümsüyordum.Ama benim de süzülüyordu yaşlarım yanaklarımdan.Sanki önce çocukluğuma dönüp sonra yaşlanıyordum.
Annemle babam aradı,annem çekinerek ne zaman geleceğimi sordu.Yoldayım dedim.Gittim.
Doktor demişti ki her an öldürebilir kendini,bir an önce hastahaneye götürmelisiniz yarına çıkmayabilir.Kendimi komadaki hastalar gibi hissediyordum.Olay dizgesi fazlasıyla yer değiştirmişti.Normal(!) bir şekilde her zaman yaptığımız gibi yemeğimizi yemekteydik-karşımda annem babam varken hala çocuk bir yanım,öğrenmeye aç bir şekilde sorduğumu hatırlıyorum:
-Baba bana da o gömleklerden giydirecekler mi?
Babamın hıçkırıklarını ilk kez bu kadar yakından duyuyordum.Üzülüyordum onun için.Annem babamın elini tutuyordu.O da ağlıyordu ve ben onun için de üzülüyordum.Kendim için üzülmeye vakit yoktu.Bavulumu hazırlamalıydım.Gitmeliydim.Bugün kendimi öldürebilirdim ben bile inanmıştım buna.
Babam bugün bizimle uyu dedi yarın çıkalım.İçi rahat değildi.Ama ben kendimi öldürecek olsam yanlarında da öldürebilirdim.Ama üzülüyordum ona.Tamam dedim.Uyumadık ama uyandık.Babam yeni bir doktora götürdü beni.Merdivenlerden çıkarken hiç birşeye dikkat etmediğimi anımsıyorum.Hiç birimiz dergi karıştırmadık,ya da babam ellerini götürmedi burnuna.Çırılçıplaktık.Bez bebekleri andırıyordu vücudumuz.Ruhumuz her yöne çekilebilecek kıvamda bir sıvıydı.
Doktorla konuştuk.Önce tek tek,sonra hep beraber.Beraber ve solo parçalar seslendiriyor gibiydik.Hani neşeli şarkılar söylese de sesi hüzünlü olanlar vardır ya,ağlamaya sevkederler seni.-Öyleydik işte.Doktor bizden gibiydi.Aileden.Ve biz misafirlikte gibi değildik.Gülümsüyorduk ama gerçekten.
Hiçbir şeyi yok bu kızın dedi.
Aptal olmuştum./Muhtemelen olmuştuk.Ama aptal bir mutluluk vardı üzerimizde.Sanki sarsılan güvenimiz yerine gelmişti.
Sonra bir doktora daha gittik,birine daha…
O çatlak mermerlerin bulunduğu doktora gitmedik bir daha hiç,kendisinin hastahaneyle yakın bir ilişkisi varmış.Sevişiyorlardı da muhtemelen.Kadın hastalarını tedavi ederken mastürbasyon yapıyor ve kanıp gittiklerindeyse orgazmın doruklarına ulaşıyordu.
“Kuzgun dedi ki ‘birdahaasla’ “
Ve Ginsberg’i işittim.Diyordu ki:
“Uykusuz kalkıyorum ayağa
Ölümü düşünüyorum-
Kesinlikle artık daha yakında O…
Biraz dinlenmezsem,daha hızlı öleceğim.”
Zaman ağır aksak işliyor,zamandan geriye ne kalacak diye düşündüğümde bütününü göremeyeceğimi biliyorum.Zaman işliyor,ben bakıyorum ama anlayamıyorum.Öldüğüm gün son noktasını koyacak ve zaman yine muhteşem bir işçilik çıkarmış olacak.Övgü dolu sözlerle anılacak,herşeyin ilacı sanılacak.Kimyasala bağlı bir yaşımın izlerini gururla taşıyacak.Ama zamanla çok şey öğrendim diyeceksin sen de.Resmin tamamını hiç göremeyeceksin.Son noktayı nereye nasıl koyduğunu bilemeyeceksin.
Yazmak güzel bir eylem.Özgürlük güzel bir olgu.Keşke herkes sadece kendi yaşamına sahip çıkabilseydi.Birlikte olmayı karar verici mekanizmalarıyla yoketmeselerdi.Tüm betimlemelerden uzakta sevselerdi.Hep misafirlikte olsalardı mesela ama içten gülselerdi.Keşke insanlar birbirlerinin hayatlarını güzelce etkileselerdi.İstekler dahilinde belki.
Beklentiler ok gibi saldırır karşındakine canı çok yanarsa öldürür karşındaki,acı çekmeye meyilliyse ölür.Hangisi sana daha cazip gelirse.
Ve aklıma geliyor.
“En iyiyi de en kötüyü de salgına,bulaşmaya zincirleme tepkiye ve hızla çoğalmaya borçluyuz.En kötü olan şey kanserde metastaz,politikada fanatizm,biyoloji alanında zehirlilik ve enformasyon alanında dedikodudur.Ama aslında tüm bunlar en iyinin de parçasıdır;çünkü zincirleme tepki bir süreci ahlakdışı,iyiyle kötünün ötesinde tersine çevrilebilir bir süreçtir.En kötüyü de en iyiyi de aynı büyülenme ile karşılaşıyoruz zaten.” Diyor Baudrillard Kötülüğün Şeffaflığında…
Ve Edgar Allen Poe Eureka’nın başına şöyle yazıyor;
“Bu kitabı,düşlerin tek gerçeklik olduğuna inananlara adıyorum.”
Günaydın…

Kul Ruhu Yenmemeli.

2011-08-05T14:14:00.001-07:00

Hani bir gece,sadece piyanoyu barındırabilen ve onu barındırmakla kalmayıp sarıp sarmalayan bir müzik dinlemeye başladığında ve bunu yinelediğinde ve bu saatler boyu süregeldiğinde beyaz bir sayfaya bakıyorsun.
Muhtemelen yazmayı bekliyorsun.
Belki buruşturup atmayı.
Belki de gözünü başka tarafa çevirebildiğini kanıtlamak istiyorsun beyazdan da öteye.
Sonra sayfa sana bakıyor,sen ona bakıyorsun.
Sen eminsin.
Ama o emin mi bakalım?
Değil elbette.
Baktığında sen hep eminsindir ama o her kimse şüpheyle süregelir.
Akar paçalarından.
Bazen temizlemek bile istemezsin.
*
Sanki yaşamak istediğimi haykırırcasına yazmak istiyorum.
*
Sanki uzunca yıllar yapabildiğim en bencil şeye sarılmak istiyorum.
*
Sanki hiç olmayacak.
*
Sanki yazdım sanıp karalayacağım.
Neden olmasın ki diyorum bazen.
Bu durumdan daha trajikleri var.
Belki kanlı,belki daha sancılı.
Hep dahası var.
Dahası var elbet yaşanmışlıkların.
Ama neden olmasın ki diyorum bazen.
Neden sonlanmasın?
Ölüm de yaşam gibi sürdürmekten ibarettir belkide.
Belki de hayatında ikinci şansı verebileceğin tek şey hayattır.
Ve ikinci şansı aynı şekilde verirsen daha da dibe batacaksındır.
Ve bu yüzden belki de daha trajik sonlara saygı duyup sessizce yokolmalısındır belki de.
-
Bana korktuğunu söyledi.
Aynı X kişisinin intihar etmeden önceki hali gibi dedi.
Aslında çok mutlu görünen ama içinde iyiden iyiye acı çeken.
Ve aslında herkes bilmesine ve fark etmesine rağmen aynen süregelen.
Korkuyorum dedi.
Gitme.
-
Bana kendi hüznümde nefes alabildiğimi söyledi diğeri de.
Zor olduğunu ama boğulmayacağımı ikimizin de bildiğini ekledi.
Acı çekmek kutsaldır senin için ve sen bakarsın insanlara ve her şeye…
-
Bir diğeri çok paranın ve mutlu bir evliliğin benim için tatminsizliğini dile getirdi.
Eğer bir psikolog olsaymış beni incelemek istermiş.
Ve ben varolmalıymışım her şekilde.
Böylesiymiş eğrisi doğrusu;böylesiymişim ben.
-
Bir diğeri mutluluksun dedi.
Yüzümü güldüren,sevinç veren.
Sonra kendi ellerimle yıkabileceğimi gösterdi.
Gülümseyerek uzaklaşırken.
-
Bir diğeri,öteki,şuradaki,gerideki,ilerideki vb… vb…
Söylenecek ne söz varmış tek bir nefes üzerine.
Ve ne kadar da ayrıkmış sözleşmeler.
Ve ne kadar saçmaymış sevginin üzerini basit kavramlarla örtüp ezmek.
Kıskançlık belki de,belki de adına değer denilen.
Yani sonradan üretilen sonradan türetilen.
Şeytan bozması yani.
Yani Tanrı varsa şayet,affedicilik ve sevgiyle doğurursun.
Sonra bakarsın hayatına şeytanlığını görmeden.
Tanrı varsa şayet.
*
Bazen aklın çok karışır.
Takılır düşersin usulca.
Ses çıkarmazsın.
Dikkate almazlar.
Zira toz kondurmazsın.
Zira toz kaldırmaz.
-
Sanki her şey birkaç paragraf sonra sonlanabilecek gibi.
Varmasam farkına bağımlılıklarımın ya da iyi hissettirecek bir rehabilite yöntemi bulsam.
Gülümsediğimiz fotoğraflara bakıp ağlamasam mesela?
Ya da yakıştıramasam sevdayla ayrılığı.
Aynı kefeye sığdırmasam.
Ama ne güzel olurdu ayrılmalarımız.
Muhteşem sonlar kurgulardık kendimizce.
Zaten acıyla doğmadık mı?
Agu agu sesleriyle kıvrımlaştı dudaklarımız.
O delikten uzayan kordonun dibinde avaz avaz ağlıyorduk.
Yapmıyor muyduk bunu?
Yeni doğan bir çocuğa bakıp neden ağlanır?
Sevinçten mi?
Hadi canım…
Sevdiğin bir insanın yokoluşunun başlangıcına denk gelmişsindir.
Hazırlıklı da yakalanmışsındır üstelik.
Sadece bir umut diye nefes bağışlanır mı?
-
Hepsinin bir adı vardır.
Yaptığın tüm saçmalıkların.
Eklediğin tüm güzellikler bir adla anılır.
Kavramlar vardır.
Toplumlar.
İnsanlar.
Ve bir çok şey vardır aslında.
Farkında olmadan içinde yatarsın.
Ya da o sana yatar.
Belki de öpüp de usulca rafa kaldırırsın.
Ama vardır ya hep,zira olmazsa olmazdır.
*
Korkarsın ya da sararsın.
Koklarsın ya da atarsın.
Sanırsın ya da katısın.
Ve benzeri şeklinde paklarsın.
Sorsam şimdi anlatacak çok şey var.
Ağlanacak çok şiir.
Uğrunda ölünebilecek bir çok ruh var.
Ama ölmeyi bile başaramamamız arafı kucaklamaktan değil mi?
Kararsızlıktan.
Ah çok severdik film izlemeyi.
Ve ne zaman aynı filme uyusam,aynı yerde sıçrıyorum.
Ve ne zaman aynı sesleri duysam,susuyorum.
Ne kızabiliyorum,ne hüküm sürdürüyorum.
Bakıyorum sadece.
Bazen bir delikten belki,belki kapı aralığından.
Bazen bir bankta otura kaldığım da oluyor.
Heykeller gibi onlardan yana.
Ne sendeleyerek gelen adam ürkütüyor beni.
Ne de bana gülümseyen kadın.
Saçları nasıl da kısa,kolları nasıl da uzun.
Sonra yürüyorum taşlarca.
Önüme bakıyorum.
Genelde başım öne eğik oluyor.
Onları sayıyorum.
Başlıyorum.
İçimden.
Bir bir sayıyorum.
Koyunlar geçiyor bazen,kuşlar çok güzeldir.
Üzerine bir şey yazmak saygısızlıkmış gibi geliyor.
Sanki var olabilme kabiliyetini elinden alıyormuşum gibi.
Zira üzerinde büyük bir baskı kurduğumu hissediyorum ne güzel bakar gözleri…
*
Başladığın yeri unutursun ya bazen.
Neyi devam ettirdiğini bilemediğindendir belki de.
Ya da neyi devam ettirmek istediğini.
Araf yani.
Hani dersin hep başını bulsam sonu gelecek.
Başı ve sonu sigara gibi.
Bir orospunun ağzında ilerleyen bir organ belki.
Ruh nakline yer yoktur o gecelerde.
Sadece bedensel sadece tensel.
Sadece yerine getirmektir belki de.
Belki de ağrı kesici.
Belki ilaca bağımlısındır.
Zira bir süre sonra kesmez seni.
Sahi kesilen saçlarım nerede şimdi?
Kaç para eder peruklarım.
Hüzünlerle sarmaladığın masken nerede şimdi?
-
İki yanım.
Beni anlamanızı hiç beklemedim.
Bir anlayabilsem kendimi.
Yahut barıştırabilsem ötekinle berikini.
Biz hiç aynı olmadık ki.
*
Ne güzel söylemiş Aziz Nesin.
“Ne sen anlıyorsun,ne de ben.Ne ben anlatabiliyorum,ne de sen,besbelli bitecek.”
Kabullenmek gerekiyordur belki.
Yaşamak için kurulan her yalan güzeldir.
Kul ruhu yemeyin.
Tuz ruhu gibi.
Ölmek güzeldir elbet yaşamak kadar.
Ama nasıl olsa bitmeyecek mi?
Bitti.

Bach dinlenir.

2011-07-17T18:26:00.001-07:00

Artık canım vaktinde yanmıyor,üstelik bunun bir ilacı da yok.Üzüldüğünde neye üzüldüğünü bilmek istiyor insan ve sen gittikce çirkinleşiyorsun.Bunun için senden başka kimi sorumlu gösterebilirim?Sorunlu demiyorum,suçlu da değilsin,hiçbir şey değiliz ya dönmeye çalışıyoruz işte sanki yüklenebilecekmişiz gibi ayaklarımızın altında gezinen bulutları.Uçabildiğimizi görmemiz gerek bunun için yere bakmaya gerek yok nefes alsan yeterdi belkide.Sahi nefes aldığını bilmek bile yetiyor aklımda kalmana neden daha fazla istiyor ki İvan?

Benim başka dertlerim var ve sen bunları bilmiyorsun.

Belki anlatmadığım içindir ama sen de hiç sormadın.Belki de uygun adımlarımız yoktu bizim sadece kanatlarımız aynı rüzgara çarptı.Ve aldırmadan güneşin batışına aynı gecelere uyandık.Belki de ikimizde sağlamaya kalan sayılardık ve eklenmemiz gerek artık bir sonraki haneye.

Kabul etmeliyiz ki bir toprağı üzerimize örtmemize gerek yok yorgan niyetine,hepimiz kendi mezarlarımızda doğanlardık.Uçtuğumuzu kabul etmeliydik ama kök salanlara taptık.Ne olacak yani bir kere de kırmızı ışıkta karşıya geçerken bir arabayı ezsen.

Araba kullanırken bir kızı süzmek gibi bu sevgilin,erkekler yürürken de güzel.

Koşmak yakışıyor ama en çok,salıncak havadayken anlamlı.

Ellerin titriyor hava sıcak,soğuk bir uyuşturucu gibisin terliyorum.

Seni sevdiğim için onu suçlayamam.

Bir şiiri çözümlemeye çalışmak gibi size bakmak.

Belki hiç hissetmiştir Nietzche.

Belki de en sevmediğin huyunu hep tekrarlayacaktır.

Artık sonu hiç gelmiyor üstelik bunun bir başlığı da yok.

Sor bak kapanınca dükkanlar elleri nasıl da titriyor adamın.

Tek istediğim içmekti ama geç kaldım.

Bu gece başka bir şans daha istemiyorum gözlerini kapat.

-

2011-07-14T02:07:00.000-07:00

Bana iyi bakarsan ne olurum bilmiyorum.Hem çiçek de biliyor mudur ne kadar varolacağını.
Beklemek neye dahil göremiyorum.Sevdanın alevini Süreya aldı.
Harf eksiltti,aşkına kattı.
Yarın sabah da uyansam aynısı,süprizler bile değişmiyor.
Sadece müzikler güzel,kitaplar sonra sonra da kuşlar işte bulutlar falan.
Yalan yok en çok geceyi sevdim,muhtemelen koynunda öleceğim.
Ne olur beni kıskanma.

~

2011-06-08T16:53:00.000-07:00

Saat 02:54 bir bira açtım,sigaramı yaktım.
Senin için de bira açtım.Bir sigara da sana yaktım.
Ağzımda iki sigara her mahallede bulunan delilerin içeceği gibi puro niyetine içiyorum.
Bir tane de geçmişe yaktım.
Bir tane de geleceğe.
oooh mis. 4 sigara ağızda 2 bira sehpada.
Yok aslında ben hiç böyle yapmadım.

Ne içiyorsam kendime.
Duman da.
Bira da.
Yer yer farklı içkiler tükettiğim oldu.
Çay da içtim mesela.
Ya da kahve.
Filtre.
Sütlü.
Ya da sade.
Ama bakıyorum da içtim ben hep be.

Şimdi anlaşabildiğim kime baksam dertli.
Belki o zaman da dertliydi.
Ama o zaman anlaşıyorduk bir şekilde.
Bir başka şekle dönüşüyorduk.
Şimdi anlaştığımızıı biliyoruz.
Ama sadece bakıyoruz.
Hızlı ve öfkeli değil.
Yavaş ve daha da ağır sanki.

Hiç diye bir müzik çalıyor.
Hiç diye bir müzik olur mu ki?
Oluyor.
Doluyor.
Bitiyor.
Annemler yatıyor.
Gece bitiyor bitecek sanki.
Her gece bitiyor sabah oluyor.
Geceler bile kalabalık gibi.

Eskiden olsa bir başıma sadece bu yüzden geceyi severdim.
Şimdi gündüzler yalnız bir yığın içinde.
Geceler yalnız kalabalığa mahkum.

Hepsi aynı anda üstüme koşuyor.
Hepsi farklı anlarda kusuyor.
Ama temizlemek zaman alıyor.
Kendi kusmuğunu küfrede küfrede;
Başkasının kustuğunu tiksine tiksine temizlersin.
Ama her dalga götürebilir diptekini;
Ve her akıntı taşır görüneni.

Aslında konuştukların kısa.
Sustukların uzun.
İnsanlar garip.
Yaşam sıkıntılı.
Aslında hayat güzel.
İnsanlar çirkin.
Aslında susmak güzel.
Kelimeler fazla.

Sırf sevdiğin için susturabilirsin.
Sırf nefretin için yaşabilirsin.
Ama seçmen gerek birisini.

-

2011-06-06T16:58:00.000-07:00

Merhaba.
Merhaba diyor bana.
Gülümsüyorum.
Gülümsüyor.
Bu gece diğer yanım beni gerçekten seviyor.
Çünkü yüzleşmeye hazır bekliyor beni orada.
Sadece bir adım daha atmamı bekliyor.
Eğer düşündüğüm gibi giderse ve bir adım ben bir adım o bir adım ben bir adım...
İlerlersek eğer aldım verdim oyunlarındaki gibi ya dipdibe kalacak baş parmaklarımız ya da birimiz diğerinin ayağının üstüne basacak.
Ama çok canım yanmayacak biliyorum.
Çünkü ben elma dedim ve o da çıktı.
Uzun zamandır hayat armuttu aslında.

Bölünmenin de dışında parçalara ayrılmak neymiş görüyorsun zamanla.
Aslında hepimiz posamız kalmasın diye uğraşmıyor muyuz biraz da olsa.
Bazen akıp giden zamana bakıyoruz.
Olsun,bitsin ya da bitmesin sadece adım atalım istiyoruz.
Koşmayalım.
Ya da nasıl olacaksa olsun aslında.
Bazen üstüne yürüyoruz hızlı adımlarla yetmedş maratonda sanıp kendimizi koşuyoruz.
Bazen parmak ucumuzda,bazen tabana kuvvet aslında.
Hayat seçimlerden oluşuyor evet,ama sana kimse neden seçmen gerektiğini anlatmıyor.
Nefsine hakim olmak mı?
Öyle saf gibi kalmak mı?
Tanrı var mı?
Yoksa kalmamış mı?
Yoksa hiç varolmamış mı?
Hepsi bir seçim aslında.

Ama reddettiğin şeyler çoğaldıkça mantık dizgesi de yerinden oynuyor.
Varolanla varolmaya çalıştığın şey arasında sıkışıp kalıyorsun.

Ben bazı geceler nasıl uyuduğumu bilmiyorum.
Bazı günlere nasıl uyandığımı bilmiyorum.
Bazı günler ve geceler çok bilinçli oluyorum.
Zaman geçiyor her nasılsa.
Öyle ya da böyle;hangi durum içinde evriliyorsan görebildiğin sürece hayat güzel aslında.

Bölük pörçük yazmayı çok seviyorum.
Bölük pörçük yaşamayı da.
Ve bunu ilk defa itiraf ediyorum kendime.
Böyle ya da öyle bütün ya da yarım çeyrek belki ama yaşamayı seviyorum.
Sevmeyi ve aşık olmayı da.
Bu ayran gönüllülük kadar pişkin ya da hümanistlik kadar suni değil.

Doğa ne güzel kuşlar ne güzel insanlar ne güzel durumu yani bu bir trans olayı değil.
Böyle olduğu için sadece ne bileyim.
Kendimi sevebildiğim kadar sevebiliyorum varolduğunu bildiğim şeyleri aslında.

Belki alakasız ama kendime sakladığım müzikler var.
Kendime sakladığım kitaplar.
Kendime sakladığım isimler.
Bunlar benim için o kadar değerli ki ancak değerli bulduklarımla paylaşabiliyorum.
Ve onlarla paylaştıktan sonra bu bende öğretme bilincine dönüşüyor ve yayıyorum.
Hiç olmadı mı?
Yani çok sevdiğiniz bir müziği facebookda paylaşacakken tam yok lan boşver bu da bana kalsın dediğiniz ve başkasında gördüğünüzde burukluğunu hissettiğiniz olmadı mı?

Muhtemelen olmadı ve ben muhtemelen bir çoğunuza göre saçmalıyorum.
Ama değer yargılarından bahsediyorum.
Ve ben sizin değer yargılarınıza saygı duyuyorum.
Bir kıza orospu diyemiyorum mesela;ama bana göre yanlış olanı paylaşıyorum.

Ben çoğunuzu çok seviyorum.
Ben çok farklı çok sevebiliyorum.
Sıralamaya sokmadan,katmanlar yaratmadan sadece çok farklı sevebiliyorum.
Ve ben en çok bunu seviyorum.

Teşekkürler diğer yarım.
Bu gece birbirimizi sevmekten de öte bu gece sevişiyoruz.
Ve ben bunu seviyorum.

-

2011-04-25T14:27:00.000-07:00

Ben öyle durgun anları seviyorum aslında,göz göze değiyor ama herkes anlamak istediğini anlıyor bir parça...

...

2011-04-25T13:28:00.000-07:00

Aslında şu an Mozart'la ilgili bir ödev hazırlıyor olmam gerekirdi,zira yarın sınavda alacağım yüzde elli notun bir ucu bu ödeve kenetliydi ancak ne Mozart ne de başkası ilgilendirmiyor şu an beni kendim kadar.
Kendim kadar.
Kendim kadar bir bencillik cümlesi örneği midir?
Belki öyledir.
Ama ne mutlu ki biliyorum tek başıma bencilleşebilmeyi.
Yani yalnızken.
Yani yanımda yalnız yanan bir sigara eşliğinde bir bardak/şişe/vs. içki bulabiliyorken.

İçki demişken:Alkolik olabilir miyim diye düşündüm.
Hepimizin paronayakca anları oldu elbet,ama sanırım değilim.
Yani bağımlı olma evresi benim için sıkıntı hali.
Yani denedim belki bağlanmayı,yani belki ama olmadı işte.
Aslında bağlanmak güzel olabilirdi belki,körü körüne.
Ancak inandığınız Tanrı bile körü körüne bağlı değil hiç bir şeye...
Yani tatmin dahilinde...
Yani değiyorsa güzel bir yanı kendisine...
Yani uymuyorsa kul şeytan denilene...
Vs...

Vs..
Vs...
Vs...

Ve böyle.
İşte böyle geçiyor zaman.
Karışık.
Karmaşık.
Evet,ilişkiler bile...
Gizliyken eskiden her şey yani hala merak edilebilecek derin mevzular varken böyle değildi sanırım.
Adı karmaşıktı belki yine ama böylesi yüzeysel değildi.
Ya da bulunduğum durum içersinde her şey bana Arizona Dream'in ilk sahnesini andırıyor.

Hayatıma birileri giriyor,birileri çıkıyor,birileri çivisini çakmış paslanmayı belkiyor.
Bir çividen başka ne bekleyebilirsin ki?
Yani ne yapabilir ki tek başına bir çivi,sen onu değerlendirmekdikce.

Altını çizdiğim bu cümleden sonra bazı kararlar aldım,oyun stratejisini değiltirdim aynı hefede başka şekilde koşuyorum şimdilerde.

Hayatım bölünüyor.
Hayatım küçük küçük topluluklara çeşit çeşit insanlara bölünüyor.
Okuyorken.
Çalışıyorken.
Eğleniyorken.
Saçmalayabiliyorken.
Okuyorken.
Vs...
Hep başka ben.
Hep başka ben bir bencillik cümlesi midir?
Yoksa herkes bir parça bencil midir kabul edemesek de?

Ne sana kızıyorum,ne ötekine.
Başkasının başına geleni anlamlandırmak zor oluyor haliyle.
Toplumsal cinsiyet,iktidar vs...
Her şey:Yaşadığına inanmaya çalışan insanlardan oluşuyor.

Ben beni aşka getiren her şeye aşığım.
Ben aşık olmaya aşığım,aşık kalmaya...
Ama yalan,riya olmasın hayatımda.

Şimdi bir oyun oynasak mesela?
Sen başlatsan ve ben de katılsam.
Neden daha fazla bekleyesin ki...

Dedim az önce.

2011-04-19T15:43:00.001-07:00

Öyle değil mi hep zaten?Bazı şarkılar seni gitmediğin ülkelere taşıyor,bazı duygular çocukluğunu aşıyor,bazı sabahlar güneş açıyor,bazı geceler yalnızsın diye haykırıyor.Ve sen doğduğunla kalıyorsun.

The Fall

2011-04-18T13:34:00.000-07:00

3,2,1 Kayıt!

Uykusuz geçen bir gecenin sabahına uyanmak sanılanın aksine keyifli olabiliyor.
Bazen bir saatlik uyku bir ömür gelebiliyor.
Bazen de dişlerimi kenetlemek geliyor çarşafa,durmak öylece,kalkmamak,sıcacık yataktan dışarı taşmamak...
Keyifsiz geçen bir gece geçirmiştim.
Kendimi eğlendirmeye gücüm yoktu.
Marilyn'i kurtarayım dedim olmadı,belki John Berger iyi gelebilirdi ama konuşmadı;bense hiç susmadım uyuşamadık.Sonra siktir et dedim,Parkin yazmışsa söyleyecek bir şeyleri vardır elbet.
Başlayamadım.
Sadece çalan müzik vardı,geçişlerde duyulan yağmur sesi,rüzgarın yerinden oynattığı bir şişenin kırılmasıyla irkilmem ve yanan mumlar eşliğinde yeni ben...
Aklımdan çıkmıyordu,kelimeler vardı,uzun cümleler,sonra göz yaşları sonra ayrılıklar yitmeler sonrası yoktu ama bir süre de olmadı.
Debelenmeye başladıysam elbet bağlanacak bir noktaya diye düşündüm.
Ben düşünürken elektrikler kesildi,mum eridi,müzik bitti suskun oldu gecem.
Yatağımda dönmeye başladım,düşünmemeye çalıştım baktım olmuyor düşüneyim bitsin diye yalvardım.
Olmadı.
Kayıtsız kalamadım.
Aradım ve bitti.

Aylardır sekiz telefon alarmına alışan bünyem refleks olarak anında alarmı kapatıyor ve uyumaya devam ediyordu ama bu sabah alarm çalmadan uyandım.
Hazırlandım,sahneye çıktım,sahneden indim,kitap aldım,kitap okudum,kitap bitirdim,kitaba başladım,sahne çalıştım ve bitti kendimi oyalayabileceğim saatler sona erdi.
Eve doğru yürümeye başladım,yağmur yağıyordu saçlarım akar mı diye düşündüm kafamda beyaz bere vardı ama ne kadar korur ki dedim.Sonra dün gece başlayamadığım Parkin kitabı geldi aklıma.
Siktir et!
Kitabın felsefesini bu denli çabuk kavrayacağım aklıma gelmezdi.
Ama siktir ettim ve bitti.
Yürüdüm ıslandım,sokaklardan geçerken evlerin içine baktım,sokağa geldiğimde almak istediğim tek şeyin şarap olduğuna karar verdim ve aldım.Eve yürüdüm yukarı çıktım,odama geldim ve o an...
Günümü güzelleştirecek müzikler arıyorum hep.
Mesela acı da güzeldir.
Acının hakkını verebilecek müzikler.
Mutluysam daha da mutlu edebilecek müzikler.
Bazen de tam tersi...
Süpriz bir şey oldu.
Bir mesaj aldım.
İçinde bir hediye.
Sanki yıllar öncesinden gelmiş gibi bu güne.
Tam da bu günün hediyesi olabilirdi.
The Fall.
Müziği açtım,dinlerken ıslanan kıyafetlerimi değiştirmek için dolabıma yöneldim kapağı araladım yarım şişe şaraba baktım,açılmamış şarabıma baktım,aklıma geldi yazdıklarım :
Dolabımda yarım şişe kırmızı şarap var,adamların kokuma yakınlığı bu yüzden...

Bugün yazabileceğimi ummuyordum,mesaj gelmeseydi bu gücü yakalayamazdım da.
Hayat oyunlardan ibaret.
Ve sanırım yeni bir oyun arkadaşı edindim.
Güzel müzikler eşliğinde gelen süpriz kahraman.
Kadehimi sana kaldırıyorum.
Hoşgeldin.

The Division Bell

2011-03-09T19:47:00.001-08:00

Herkesin bir Tanrısı var dedi : "O".
Heyecanla fırladı yerinden.
- o ana dahil olamayan kimsenin anlamlandıramayacağı,yapay bir hareketti belkide. -
İnanacak bir Tanrı bulamamış olsa da bu ana kadar,an itibariyle bir şeye inanabileceğine inanmıştı ve mutluydu.
Gözleri daldı ekrana ve uzun süre baktı.
Renklerin mükemmelliğine hayran kaldı.
Benim Tanrım renk diye geçirdi içinden.
- ekrana bakmayı sürdürürken -
Sonra melodi kazındı beynine.
Gitar soloları...
Benim Tanrım gitardır diye geçirdi içinden.
- melodiyi mırıldanırken -
Sonra adamın sesi duyuldu.
"O" nun gözleri dolmuştu.
Benim Tanrım bu adamdır diye geçirdi içinden.
- adamın kim olduğunu merak ederken -
Sağ alt köşede bir kare belirdi.
Tek tek harfler sıralandı.
Büyük harflerle PİNK FLOYD yazıyordu.
Hemen altında High Hopes belirdi daha küçük harflerle.
The Divison Bell.
Ben Tanrım Pink Floyd diye geçirdi içinden.
Ekran karardı.

- Başlangıcı inanmak olan her şey sorgulamaya yenilir.
- 7 :45 dakika devre arası.

- Sonsuzluk ve Tanrı -

Listen : Pink Floyd - High Hopes

-Nefes almak,ölmeyi sorgulatabilen bir olgu.-

2011-03-09T19:46:00.001-08:00

Karanlık.
Huzur bulduğum yapaylık.
Halbu ki severdim seni.
Sen ondan geriye sayıp öldürmeden önce beni.

Sesler duyuluyor,cızırtılı bir pikap kadar romantik değil,soruşturma kadar rahatsızlık verici değil.
Sesler duyuluyor,anlamlanmayı bekler gibi.
Hayat;anlamlandırıp bozmak,yeniden başkasına anlam yükleyip sürdürmeye çalışmak gibi.
Öldürücü değil ancak garip.
Bazen mutlu ediyor,bazen süründürüyor.
Umut umutsuzluğu getiriyor.
Belki de umutsuzluk doğuruyor umudu.
Ne fark eder?
Sonuçta her koşulun zıttı türüyor.

Ölmek istemiyorum ama yaşamak da dikkatimi çekmiyor.

Doğacak çocuğunun ölebileceği ihtimalinin yüzüne bir şamar gibi inmesi nefes alıp vermeye çalışmak.
Koşarken düşmek kadar doğal,düşük yapmak.

Yağmuru dinledim.
Kuşları da.
İnsanlar da konuştular bana.

Sonra bana sordular,neyin var?
Bazıları cevaplarını kendileri verdiler bir es hakkım olduğunu unutarak.
Bazıları dinlediler ve teselli ettiler.
Yapabilecekleri kadarını yaptılar.
Bazıları pek tabi.

Şimdi kendimi neye benzetsem bir tokat gibi yüzüme yapışıyor.
Şimdi hangi lekeyi silmeye çalışsam daha da üzerime bulaşıyor.

Ne umutsuz karanlık ne de umudu var.
Doğduğu gün gibi.
Ama kirlenmiş biraz.

Hava soğuk dediler bazıları sıcak.
Ortası yok mu bu işin diye düşündüm.
Pasa göre değişiyor orta yapmak.
Haklılar tabi.
Herkesin bir ömrü var.

Hayaller kurduk elele tutuşup,bazen dipdibe ağladık.
Beraberce cenazelere katıldık,düğünlerde halaylar çektik bir o yana bir bu yana.
Ama hep farklı şeylerdi odaklarımız.
Birbirimize de üzüldük de,en çok yalnızlığımıza.

Çocuk kalamam artık,ama büyüyebilecek kadar kirli de olamam.
Yüzüne tükürebilirim belki ama gözyaşlarını silmeden duramam.
Düşsen sen,ellerinden tutsam sonra bir de beraber kapaklansak yere.
Neden beni kaldırmadın diye soramam.

Hayat zor,hayat garip.
Belki de her şeyi anlamlandırmaya zorlayan,
Ancak hiç anlamlanamayacak olan gibi.

-Nefes almak,ölmeyi sorgulatabilen bir olgu.-

Aydınlık,karanlık.

Düşüncesizce.

2011-03-09T19:45:00.000-08:00

Doğduğumda yağmur yağıyor muydu acaba?
Hem annem hastanede yatarken,sokaktan geçenleri görebiliyor muydu ki?
Çok sancı çektiğini anlatmıştı ama hayatımın bu kadar sancılı geçeceğinden bi haber miydi?

Şu an sadece doğduğum günü düşünebilsem keşke.
Kaptırsam kendimi yağmurun sesine,
Yağmurun hissine...
Diğer dertler kurumayı bekleyen çamaşırlar gibi dursa öylece.
Ben sadece doğumumu assam yağmurla ıslanmış iplere.

Keşke kuşlar uçsa aniden,hem deniz kokusu da gelirdi burnuma birden.
Zincirleme mutluluk tamlamaları oluştururduk belkide.
Zıplamalı oyunlar oynardık.
Beynimizi oturduğu yerden kaldırır zıplatırdık düşüncesizce.
Beynimizi.
Düşünsenize,düşüncesizce,beynimizi..

Yapabilirdik.
Biz olsaydık.
Hep yanlış zamanlarda almasaydık saatlerimizi geriye..
Maçlarda şuursuzca küfredebildiğimiz kadar avaz avaz birbirimize sarılsaydık.
Şimdiki zaman eklerini geçmiş zaman ekleriyle bunca kavuşturmasaydık.

-Isınma Sınanma Boşalma-

2011-03-09T19:44:00.000-08:00

Çocukken koyunları sayınca gerçekten uyuyacağıma inanırdım,uyurdum da.
Koyun saymakla başlar,başka düşler kurar o düşleri yıkarken belki de,uyuyakalırdım.
Şimdi yatağıma yattığımda bir ona yana dönüyorum bir bu yana.
Sonra tekrar kalkıyorum,kitap okuyorum belki,belki başka uğraşlar...
Son zamanlarda hep gün doğuşunu izliyorum.
Ama güneşin değişimine tanık olmak istemezcesine onu kırmızısında boğup karanlığa gömülmek geliyor içimden.
Genelde başarılı da oluyorum.
Işık mı?
Artık pek iyi anlaşamıyoruz diyorum.
Koyunların anlamlarını nerede yitirmeye başladığımı düşünüyorum,ne zaman büyümek zorunda kaldığımı.
Sonra koyunlara tekrar anlam yükleyeyim istiyorum ama çoğu zaman denemelerim başarızlıkla sonuçlanıyor.

Gün boyunca verimsiz şairler gibi yazıp yazıp siliyorum.
Eskiden saklardım,önem verirdim kendi içime de.
Şimdi ben bile görmek istemiyorum artık içimdeki benleri.
Büyüyoruz,küçülerek büyüyoruz hem de.
Kısıtlamak zorunda kaldığımız özgürlüklerimizin düşlerinde boğuluyoruz.
Küçük bir çocuk gibi zırlasak da artık,sadece geçecek diyorlar bitecek yeter üzülme.
Hem sonra daha büyükleri gelecek,daha çözülmezleri.
Kendini hazır eyle.
Küçülerek büyüyoruz,büyümek zorunda kalıyoruz.
Çoğumuz öldüremiyoruz belki içimizde bulunan o küçük canlıyı.
Ama öyle bir gizliyoruz ki,yerini kendimiz bile unutuyoruz.
Sonra aramayı da unutuyoruz.
Sonra bulmayı da.
Olduğumuzla kalıp,ilerlemeye çabalıyoruz.

Ekliyoruz,çıkartıyoruz,düşüyoruz,kalkıyoruz.
Bazen çok da içiyoruz.
Bazen kusuyor bazen sadece üflüyoruz.
Biz daha büyümemize anlam veremeden ölüyoruz.
Ölerek büyüyoruz.
Büyüyerek ölüyoruz.

Şarkılar eşlik ediyor bize,yaşattığımız şairler.
Belki de otuz üç kere intihar edip beceremeyen yazarlar oluyor yol arkadaşlarımız.
Biz konuşabildiklerimize bağırıp,konuşamadıklarımızı kucaklamaya başlıyoruz.

Bugün yağmurlu bir gün bitimine uyandım,günün doğuşunda da vaziyet farklı değildi zaten.
Perdeye ihtiyaç duymayan bir çatı katında açtım gözlerimi ve damlaların yer değiştirmesini izledim pencereye bakarken.
Hem de bir kaç dakika değil,saatlerce.
Aklımdan geçenlere yetişemeyeceğimi bildiğimden hiç oralı olmadım,sadece ağladım.
Ama öyle hüngür şangır değil.
Sessizce,yavaşca,damlaların yer değiştirmesi gibi usulca ağladım.
Bir iki nefes aralağımda fırladı ses bedenimden dışarı.
Yoksa saatlerce dilsiz,kulaksızdım.
Ben bile kendimden habersizce,damlalara göre...
Ağladım.

Kendi üzerine derin tezler geliştirebilen biri değilim.
Uzun uzun kendimi düşünüp,yoğunlaşamıyorum.
Ama beni bana anlatırlarken hem utanıyor hem de merakla dinliyorum.
Belli başlı olmazsa olmazlarım,saydam çerçevelerim,perdelerim,gizli bölmelerim elbette var.
Ama bunları insanların nasıl yorumladığını görmek çoğu zaman aylarca beklediğim bir filmi izlemek gibi.
Kendimi yeniden tanıyor,kendimle yeniden yüzleşiyor ve her defasında yeniden başlıyorum.
Bazen eksilterek gittikçe,bazen fazlasını katarak...
Ama kendime göre,yansıtmak istediklerimi yansıtabilmem ölçüsünde.
Bir o yöne,bir bu yöne.

Son üç,son iki,son bir.
Durmuyorlar.
Bir tarafta bir çocuk canı yandığı için çığlıklar atarak ağlıyor.
Diğer yanda bir kadın acı çekmesinden zevk alarak inliyor.
Birileri bir şeyleri yaşatabilmek uğruna ölüyor.
Birileri nedenini bilmeden doğuyor.
Sonra sınanma diyorlar buna.
Isınma.
Sınanma.
Boşalma.
Dünya duruyor,hayat bitiyor.

Sahi duruyor mudur acaba dünya ölenler için?
Yoksa aynı yörüngenin tersi istikamette tekrar dönmeye mi başlıyorlar?
Neden olmasın ki?
Belki bu yüzden tanıdık çehreler,bu yüzden aynı düşüncenin varyasyonu hisler.
Ben belki de bu yüzden yazıyorum.
Öldüğümde sarılabileceğim birkaç cümlem olsun diye...

Koyunlar.
Gelmiyorlar,gidiyorlar.
Son zamanlarda çobanlarla iyi anlalaşamıyorum.
Sanırım artık beni sevmiyorlar.

Bir Filmi Anlamak Üzerine Konuşmak

2011-02-26T13:52:00.000-08:00

"Ben insanı inceledim,çünkü onu tanımadan mesleğimde hiçbirşey yapamazdım." Der Charles Chaplin.

Doğumu 1889 yılında gerçekleşen ve ölümü 1978'e tekabül eden bir insandan bahsediyorum.Bildiğiniz tüm donanım ve özelliklerinden,yansıttığı karakterlerden,bizimle kendini tanıştırdığı işlerinden ziyade bir insan olarak Chaplin'den bahsediyorum.

Evet bazılarınız için inanması güç ancak Chaplin bir insandı.

Chaplin olarak değil de,sokakta gördüğünüz ancak hiç konuşmadığınız sesini işitmediğiniz birinin sözüymüş gibi yaklaşın bu söze.Çünkü emin olun Chaplin'i tanımıyor olsaydık da o bu görüşe sahip olacaktı,Chaplin dışındaki çoğu insanın sahip olabileceği gibi...

Bahsetmek istediğim Chaplin'den ziyade konuşma üzerine.

Anlatmak istediklerime her zaman ön ayak olan bir söz hatırlıyorum yazmadan önce,Chaplin'in sözü de bu noktada aklıma düştü işte.

İnsan ve konuşmak üzerine.

Monaco'nun bir tezi var : İnsanlar daha konuşmaya başlamadan önce görüntüleri anlamaya başlıyorlar.Kuşkusuz katılıyorum bu teze insanın doğumundan ölümüne bu tezi kanıtlayacak ve içeriğini sağlamlaştıracak çok fazla materyal mevcut.

Sanırım sıkıntının kıvılcımlandığı bir nokta var.Şöyle ki; Monaco'nun tezi üzerinden ilerleyecek olursak konuşmaya başlamadan önce içimizde bir senaryo yazma sürecine başlıyoruz,bunu hemen örneklendirelim:

Diyelim ki sevgilinizle buluşacaksınız Taksim'de,insan trafiğinin en yoğun olduğu yerde yahut farketmez Taksim'e nazaran insanların daha az bulunduğu bir yerde buluşacak olun mekana geliyorsunuz ve sevgiliniz bir başkasıyla konuşuyor,hadi o da karşı cinsten biri olsun.Böyle koşullar senaryoyu daha heyecanlı ve aktif bir hale getiriyor haliyle.Saniye hızında ilerliyor her şey,konuştuğu kişiyi tanımıyorsanız hemen olasılıklar devreye giriyor,nereden tanıyor acaba sorusunun cevabını bulmaya çalışıyorsunuz öncelikle bu senaryonun giriş kısmına tekabül ediyor.Sonrasında ana karakterlerimizin (sevgilinizin ve öteki olan kişinin) hareketlerine göre dialoglar geliştiriliyor ve siz sevgilinizin yanına vardığınızda senaryo bitmiş oluyor.Filmin adını ön yargı koyabilir miyiz acaba? Her neyse bu genelde sonda netleşir ne de olsa.

Bazen senaryonuzu yansıtmak istemiyorsunuz saklıyorsunuz onu,kızdıysanız örneğin gülümsüyorsunuz böylelikle senaryonuzu içinizde büyütmeyi seçiyorsunuz.Ve zamanla senaryonuzu geliştirecek materyaller bulup onları bir bir kullanıyorsunuz.Bazense senaryonuzu saklama gereği duymuyor anında tepki veriyor ve filminizi gösterime sokuyorsunuz.Uzun metrajdan ziyade kısa filmcikler sunuyorsunuz sevgilinize ve eğer mutlak son varsa kısa filmlerinizi kolajlayıp uzun metraj bir film yaratmaya çalışıyorsunuz.Her iki durumda da başarısız film denemeleri kategorisine dahil olmanız muhtemel.

Herkesin senaryo yazım tekneği farklıdır.Bunu görüntüye vurum şekli de haliyle farklı olacaktır.Unutmamak gerekir ki bir filmi izlemekten daha önemli bir nokta varsa o da bir filmi okumak ve anlamaktır.

Her zaman her yerde kendi sanatımızı yansıtabileceğimiz filmimizi gösterime sokabileceğimiz üstüne üstlük kapalı gişe oynayabileceğimiz fikri olanaksızdır.Farkına varmak gerekir ki sinema hayattan beslenir,ancak hayatın bütününe yayılamaz.Bu nedenle iletişimimiz her zaman görsel olarak kalamaz,konuşmak gerekir anlamak için.
Ancak sıkça kurduğumuz bir cümleyi hatırlatmak isterim: İnsanları anlayamıyorum!
Buradaki sorunun belli başlı kaynakları elbette ki vardır örneklendirilebilir ancak ilk olarak aklıma gelen konuşmayla görüntünün uyuşmadığı durumudur.
Sevgiliniz size yüzlerce kere seni seviyorum der ve yüzlerce kere yoo hayır belki de beş ya da on kere yahut bir kere de aldatırsa klasik replik çıkar meydana: İnsanları anlayamıyorum!

Düşünmek,konuşmak,göstermek ve yansıtmak ayrı ayrı anlam teşkil etmezler kanımca.Örneğin konuştuğunuzu ancak düşünemediğinizi düşünün(!)Yahut sizin için önemli bir şeyi gösteriyorsunuz ama kimse konuşmuyor ne yapardınız?
Tüm dünya buna mahkum edilmiş olsa elbet yapılacak bir şeyler bulunurdu,bir alternatif üretilebilirdi ama bir kişi bile konuşuyor olsa diğerleri konuşma yetisine sahip olmasa çözüm gecikirdi.

Filmi trajik yanından inceleyelim mi biraz da?
Herkes konuşuyor ama desteklemiyor konuştuklarını;düşünmüyor yahut göstermiyor yansıtamıyor kelime gruplarını.
Yaşamak zor,insan olmaya çalışmak(!) çok daha zor.

Uzun zaman sonra bugün sinemaya gittim,çıkışta bir kaç adım attıktan sonra caddede bulunan taksiye bindim.İçimde bir kıpırdanma vardı,içimi kıpırdatan bir his.Yutkundum bir kaç kere,sormakla sormamak arasında gittim geldim yolu yarılamıştık eve varmama çok az kalmıştı konuşabilmek ve soru soru sorabilmek için dua ettim,bir kez daha yutkundum ve dikiz aynasından şoförün gözlerini netleyip büyük bir cesaretle:
-Pardon size bir şey sorabilir miyim?Dedim.
Taksi şoförü hazırlıksız yakalanmış gibiydi,garip değil mi?Çoğumuz sürekli konuşup durduklarından şikayet ederiz aslında.
-Tabi ki,buyrun.Dedi bana.Devam ettim.
-Siz hiç tiyatroya gittiniz mi?Bir oyun izlediniz mi?
-Gittim.Dedi aniden,sanki onu sorguluyormuşum gibi,halbuki amacım sadece sohbet etmekti,öğrenmekti bir şeyi daha.
Lafının altını doldurma gereksinimi duymuş olacak ki,okul yıllarından bahsetti taaa o zamanlarda gitmiş tiyatroya.
-Vakit mi var kiBu yıl on beş gün bile tatil yapamadım... Dedi.
-Çocukların var mı abi?
-Var tabi olmaz olur mu?
-Allah bağışlasın.Nerelisin abi?
-Karadenizliyim ben,çocuklarda orada.
-Özlüyorsundur.
-Özlüyorum tabi özlemez miyim hiç!
-Dönecek misin memlekete geri?
Aniden sanki yanlış bir şey sormuşcasına bastırdı sorumu.
-Hayır,bir daha asla.Bir kere yaptım o hatayı.
Ne garip değil mi dedim!Ben senin hakkında bir kaç cümle biliyorum şu anda ve hakkında bir çok şey düşünebilirim,kurgulayabilirim,inanabilirim.
-Öyle! Dedi.
Yüzü gülümsüyordu arabaya ilk bindiğimdeki suskunluğu yoktu.Alttan hüzünlü bir türk sanat müziği duyuluyordu,yolda bir kız el kaldırdı.
-Dur abi dedim,ben ineceğim iki adım sonra müşterisiz kalma.
Kız taksiye bindi,gülümsedi,teşekkür etti.Arabadan inerken ben:
-Sinemaya gittim ama 15 gün evvel.Dedi.
-Ne güzel!Dedim,istersen gel tiyatroya da ücretsiz oyunlar var bir sürü gel dedim.
-İnşallah.Dedi,kız gülümsedi iyi dileklerle ayrıldım arabadan.

Eminim ki hayatına etki ettim o şoförün,adını sorsanız bilmem,taksinin plakası bile ezberimde değil.Ama tanırım onu ne zaman konuşsa...

Kavramlara,simgelere takılacağımız yerde temel özelliklerle insanın özünden bulunan görme yetisiyle birleştirebilirsek konuşmayı ve düşünürsek kendimizce her an her saniye,Dünya daha da yaşanılası bir hale gelebilir.Ne de olsa kavramlar ve simgeler de bir görme biçemidir asıl olan görmedir.Konuşmak dinlemenin getirisidir ne de olsa dinlemeden konuşmak düşünmeden konuşmak kadar zarar vericidir.

Ne dersiniz yeniden başlamalı mı insan olmaya çalışmaya?

Biraz gözlem belki,bir kaç parça cümle,biraz düşünme üstüne,yansıtabilme az da olsa.Anlamak biraz,çalışmak bir insan gibi...
Konuşmalı bir parça,dinleyebildiğimiz kadar.
Yaşamak başlı başına bir sanattır.
Ve Marx'ın da dediği gibi, " Sanatın tadına varmak istiyorsanız,sanat kültürü almış biri olmalısınız."

Başı Olmayan Sertleşme Olgusu

2010-11-04T04:02:00.000-07:00

Sonra denize uyandık seninle
Ağaçların bulut olduğu bir günde
Hayatın yeşilden nasıl da beyaza aktığını
Ve aralıklarında beyaz kağıtların
Noktanın virgüle kayışını
Kayışını koparan düzende
Çoçukların eline silah dağıtan oy çabası
Ve tek dili kalmış canavarların din savaşlarını
Yazmıştık seninle, anlık çabaların

Düşmeseydim yere
Eteğim sıyrılmasaydı
Ve daha bakire kalsaydık
Senkronize olamayan bedenlerimiz
Ve daha ahlaklı başlayabilseydik güne
Islak kalmasaydı çamaşırımız
Düşüncelerimiz asılmasaydı ipe
İçimizdeki savaşları başlatan nem
İpe bağlanan çamaşırın
Sertleşme olgusundan doğmasaydı

Keşke güneş enerjisi kullansaydık
Rengi değişken güne yakışır şekilde
Başı olmayan savaşları sonlandırmaya kalkmasaydık.

~

2010-11-04T04:00:00.004-07:00

Ben senden sonra kendimi kirliye çektim.

Şiddetli bir gök gürültüsü içimde yaşıyorum.

Olan biten,olup bitebilecek her şey bize dair.

Çünkü kendimi sana haddinden fazla yamamışım.

Çocukluğum,saflığım,sevdiğim adam.

Artık seni bile sevmiyorum;

Sevdiğim ve özlediğim tek şey kendi gerçekliğim.

Artık fotoğraflarda öyle bakamıyorum.

Artık sabah uyandığımda o zaman nasıl uyanırdım diye düşündüğümde cevabını hatırlayamıyorum.

Ben seni unutacağım yere kendimi unutuyorum.

Kendini temize çıkarmak için bana hunharca cümleler kur.

Ama kendini temize çıkaramayacaksın,asla affedemeyeceksin kendini.

Yeni bir şeyler duyduğunda nefretinle sevgin eş değer çıkacak.

Ve sen hangisini seçmen gerektiğini bilemeyeceksin.

Ansızın bir sabah hiçbir şey olmamış gibi kapıma geleceksin kapına geleceğim.

Sevişmeyeceğiz belki ama tenlerimiz değecek birbirine.

Soluğunu soluğumda hissedeceğim.

Gülmeyeceğiz belki ama en asaletli ağlamalarımızı gerçekleştireceğiz.

Kimseye açamadım kendimi sana açtığım kadar,

Kimseye izin vermedim kendi sınırlarımda.

Sen de sınırları çizili bir saha kimseyi sevemeyeceksin hayatınca.

Aşk nedir bilmem ama;

Benim lugatımda aşk can yakar.

Can aşkımı yakar.

Ben kendi kimliğime her koştuğumda tökezliyorsam düşmek istemediğimdendir.

Düşmedim,beni kirletemedin.

Ben kirletebilirim ancak kendimi.

Ben senden sonra kendimi kirliye çektim.

Yatağıma uzandığımda ve tavana bakıp yıldızları görebildiğimde

Gökyüzünün gerçekliğinden şüphe ediyorum.

Çünkü her şey iletken aslında.

Ben yalnızım,insafsızım ve biraz da sensizim artık.

Doğduğum şehri öldüreli epey oldu.

Sen o şehrin kahramanıydın.

Şimdi yoksun.

Sadece ben ve üzerime attığın izler var.

Şimdi sadece ben ve benim kıyımda yansımaların var.

Daha ötesi zarar ziyan.

Daha ötesi yasak adımıza.

~

2010-11-04T04:00:00.003-07:00

Bir anlamı var ya da yok.

Bilmiyorum.

Anlam yüklemek gerekli midir tartışılır.

Son zamanlarda sürekli içiyorum.

Ama bildiğin bir amele sarhoşluğu içersinde değilim.

Bazen bazı şeylerin acıyı bastırdığını düşünürsün evet bazı şeylere anlam yüklersin.

Öyle yaptım.

Acıyı her ne kadar çok sevsem de,kalbimi yerinden 7.4 şiddetinde sarsınca bastırmak istedim kendisini.

İnsan bazen çok sevdiklerini bile susturabilir.

Öyle ki hiç bir şey duymak istemezsin,sana varlığını hatırlacak tek bir hareket betimlemesi bile canını yakar.

Mevsim sürekliliğine devam etmiyor muhtemelen.

Geçen sene bu gün bu kadar üşümüş müydüm hatırlamıyorum.

Belki fazlaca çıplak kaldım,savunmasız üşüyorum ama canım yanmıyor üşüyorum diye.

Önceden olsa soğuk delebilirdi tenimi ve kalbimi eline geçireceğini düşünebilirdim.

Şimdi ki korkularım soyut bir tabloyu andırıyor.

Sanatçı burada toprak rengini ve koyu gök mavisini tercih etmiş.

Kabulleniyorum.

Toprak sıcaktır,ısıtır insanı,ısınıyorum.

Suratıma baktığımda-öyle aynada falan değil bir yere yansıyışımda-gördüğümde suratımı sadece seni görmüyorum artık.

Tecrübe kazandım acıları mixleyebiliyorum.

Ölenlerin sıcaklığını unuttum,tenleri nasıldı,nasıl tepki verirlerdi unuttum.

Sanırım sevdiğim ölüleri metalaştırıp tıpkı ödül kazanan bir sporcu gibi dolabımın üstüne yerleştirip sıraladım.

Arada bir bir tanesini elime alıp hatırlıyorum.

Ama ne sıcaklığını,ne tavırlarını sadece fotoğraflar var beynimde slayt yapıp izliyorum.

Bu yüzden ben kendi fotoğraflarıma bakınca da ağlıyorum.

Anımsamak ve unutmak sürece dahildir,yaşadıklarımızsa anlık kıvranışlarımız.

Anlık bir olay yarattığınız tüm evreni alt üst edebilir bu gerçektir.

Bir anda gardınız düşebilir.

Lanet olsun lan devam edemeyeceğim diyebilirsiniz.

Çeşitli gidişler vardır bir tanesini üstüne giyinmeniz yeterlidir.

Eğer etiketler ve anı olarak bırakacağınızı düşündüğünüzün üzerindeki etkiler önemli değilse çeşitlilik artabilir.

Ve ister kapıyı çeker gidersiniz,ister kapı yüzünüze kapanır.

Ama gerçekten gitmekse niyetiniz bir gün cidden gidersiniz.

İşte bu yüzden şimdi sevme beni.

Katlanamam.

~

2010-11-04T04:00:00.001-07:00

Geçmişimizle geleceğimizin arasında bir çizgi falan olduğu yok salak!

Tamamen bir dalgalanmanın ürünü yaşamak.

Mükemmel bir dengesizliğin üzerine dizilmiş noktalar gibiyiz.

Kocaman ormanın içinde kocaman ağaçların arasına gizlenmiş gövdeler gibiyiz.

Haberdar değiliz diğerlerinden.

Ve mükemmel egolarımız koruma kalkanlarımız.

Şimdi kendime baktığıma uyum sağlamaya çalışan bir bebek görebilirim.

Bu boktan dünyaya inanmaya çalışan bir bebek,anlamlandırmaya çabalayan.

Ama kırık dökük bir bebek.

Adına porselen mi dersiniz,ne derseniz diyebilirsiniz.

Kurulduğunda konuşanlardan.

Ama kurulum düğmesi bozuk.

Arada saçmalıyor işte sadece.

Korkuyorum diyorum.

Anlamıyorlar.

İzi var diyorum.

Kesik gibi değil bariz bir kesik var bedenime atılan ama ruhuma deyen bir kesik.

Kalbim acıyor diyorum.

Bakmıyorlar anlamıyorlar.

Güçlü olmayı dilerdim,güçlü gözükmeyi değil.

~

2010-11-04T03:59:00.000-07:00

Siz başkalarının masallarının altını çizenlerden misiniz?

Yoksa dahil olduğunuz bir başka yaşamın masalında kelimelerin üzerlerine bir şerit gibi dikkatli ama kesik halinde bastırılarak mı yerleşirsiniz?

Pardon siz bir çizgi misiniz?

Yoksa vücudumda kanaması durmuş gibi gözüken ama içe damlayan bir kesik misiniz?

Hissedemiyorum ama yoğun acıdan olsa gerek.

Beni nasıl bilirdiniz?

Hayır cenaze törenime gelmiş gibi “iyi bilirdik” cevabını kabul etmiyorum.

Ölmüş olabilirim ama törenleri istemiyorum.

Mesela küllerimin yakılıp havaya karıştığını düşünün,mesela küllerim bir kuşun kanadına ben olmuş yerleşmiş.

Ya da bir çocuğun ağlamaklı sesi çağrıştırsın küllerimi.

Pardon!

Siz beni nasıl bilirdiniz?

Ben unuttum da.

Çünkü açık söylemeliyim ki hepiniz bir başka bahsediyorsunuz benden.

Çünkü açık konuşmalıyım ki bu canımı yakıyor.

Hatta öyle ki bir dakika önce benden bahsederken hissettikleriniz,bir dakika sonra ruhunuzda barınamıyor.

Ama sonra nasıl oluyorsa tarifi belirsiz bir güç o hissi size geri veriyor.

Pardon!

Bakar mısınız?

Dengesiz misiniz?

Yoksa ben miyim?

Anlayamıyorum da.

Kusura bakmayın,amacım sizi incitmek değildi.

Sadece seviyordum sizi,siz de sizi sevmemi sevdiğinizi belirtmiştiniz.

Ben ruhumun kelimelere yerleşebildiği kadar mı gösterdim acaba sevgimi.

Pardon!

Size sarılırken nefesimi içimde tutup nasıl da tenime bastırdım teninizi farkında değil miydiniz?

Cevap verin lütfen,beni nasıl bilirdiniz?

Hayır gözlerimden akan yaşlar kelimelerinizin yerini değiştirip daha da koyulaştırmasın rengini.

Bana acıyor gibi bakmayın öyle.

Ben acıyı severim ama acı çektirmeyi değil.

~

2010-11-04T03:58:00.000-07:00

Her şey üstüme üstüme geliyor.

Üzerimde ölü toprağı var,kurtarın.

Bedenimle ruhumun zaman ayarları birbirine uymuyor.

Canım fazla sıkkın.

Belki o kadar sıkıntılı değil yaşamak.

Pat pat bu bu deyip atıvermem gerekiyor.

Mesela;

Sen geç kaldın,sen önden koştun,sen geriye baktın vs…

Ama olmuyor.

Yaşanabilecek ve yaşanan her şey yarım.

Duman istiyor canım,sigaram hiç sönmüyor.

Şarkılarım ve müziklerim hep aynı yeni birini bünyem kabul etmiyor.

Özellikle bugün de ne olduğu hakkında bir fikrim yok ama bugün canım çok sıkkın.

Ağzımı açıp tek kelime etmek gelmiyor içimden.

İnsanlar için çabalamak,kendim için çabalamak,koşmak,düşmek hiç gelmiyor içimden.

~

2010-11-04T03:57:00.000-07:00

Yürüdüğüm kaldırım taşlarını incelemeyi severim.Çünkü küfrüm de ona,sevgimde.Çünkü bazen gerçekten yansıtma konusunda geç kalıyorsam insanlara,taşları insan belleyebilirim ama Tanrı asla. Gökyüzüne bakıyordum ve içimden kaç kere ismini tekrarladım tahmin etmeye çalışıyordum tahmin etmeye çabalarken tekrar adını zikrediyor ve hesabı karıştırıyordum. Ben seni arıyordum,ne olduğun hakkında bir fikrim dahi yoktu aslında. Hiç tanımadığım ama rutine rivayet selamlaştığım insanlar oldu onları bile tanıyordum senden fazla. Saat kaçta ve hangi aylarda balkonda oturduklarını biliyordum,hangi renkleri sevdiklerini elbiselerinden tahmin edebiliyordum,dudağının sağ kısmında iki gamzesi olan bir teyze de vardı aralarında ben ona şeker diyordum. Canımın çok yandığı da oldu. O anlarda seni silmeye çalıştım ama baktım ki gölgen var kaldırımlarda. Gölgeni de silmeye çalıştım ama yarım kaldı aslında. Silebilseydim ben olmaktan çıkardım şeffaflaştığım sokaklarda. Bu gece eve dönerken ben kaldırım taşlarının eksildiğini farkettim,şeker teyze balkonunda değildi ve selam verebileceğim birini aradığımda gözlerim yine yere düştü baktı kaldırım taşlarına,dedim ya kaldırım taşları eksikti ve durdum sokağın ortasında çantamı yanıma koyup bağdaş kurdum. Gel seninle bir anlaşma yapalım : Ateş tene değdiğinde iz bırakır. Madem yanacağız sizin günah olgularınızda. Dibine kadar yanmayı dilerim. Belki tüm vücudum yanık izleriyle dolduğunda; Kendime yabancılaşmaktan ve ötekileştirmekten kendimi alakoyabilirim. Belki canım yandığında bunu normale indirgeyip sevap olgularınızı günahla eşdeğer kılabilirim. Ama taş çalma,ama her ayı yaz bilip balkonuna oturan Şeker Teyzeyi hayattan bu kadar çabuk alma.

~

2010-11-04T03:56:00.002-07:00

Günaydın inançsızlık.

Kavramlara olan takıntımı iyi bilirsin.

Günaydın kelimesini sabah uyandığımız zaman kurulabilen mecburi bir kelime olarak belleyen bilinçaltımla ilişkiye giriyorum şimdi,o biraz isteksiz ancak insan düşünmüyor değil;her ön sevişme biraz ilişki ve her sevişme bir parça tecavüz olabilir mi?

Ölüler geceye uyanır derler,bir de yarasalar var benim bildiğim.Düşüncelerim ve beynim ters dönmüş olabilir ama bedenim değil;bir yarasa olabileceğim ihtimalinden de öte bir ölü olabilirim öğretilenler dahilinde.

Ölüm yılımı tam olarak belleyebilmiş sayılmam,ilk kez ne zaman ikileme düştüğüm konusunda bir bilgim yok,ilk olarak aşkım dediğim kişi gerçekten aşkım mıydı ve ondan sonra her şey bir parça yarım mı kaldı?Tüm bu olanlar bilgisizlik dahilinde.Zaten tarihlerle ve saatlerle aram pek iyi değildir,hep borçlu kaldım.

Yanında mutlu hissedebildiğim insanların sayısı gittikçe azalıyor bulaşıcısın mutsuzluk,umutsuzluk,inançsızlık,boşluk…

İnsanların yarattığı Tanrılar bir bir ölüyor.

Yazarken ara vermeyi seven bir insan değildim eskiden,hoş yaşarken de ara vermezdim ya!Şimdi uzun nefes alışlarım var ve bana kalbimin durduğu hissini veriyor.Sanki ölmemek için aldığın o uzun ve derin nefes tatlı bir ölümmüş gibi.

Varolan asal sayılan hissiyatları öldürmek için bir parça; bulunan kavramlar.İnsanlar matematikle uğraşıyor felsefeyle sevişiyor,biyoloji ırza geçiyor,müzik saçından okyaşan ve asla cinsel bir ilişki kuramayacağını bildiğin bir ebebeyn gibi,insanlar konuşuyorlar,insanlar engelli,sonra kavga var,sonra gürültü,ardından barış için atılan çığlıklar.

Toplanın,bizler Tanrının evlatlarıyız.

Bizler Tanrı’nın ötekileşmiş evlatları.

Kimseyle bir derdim ya da bir sıkıntım yok.Anlam bulduğunuz yahut yer yer anlamsızlaşan Tanrı’nızla bile bir sıkıntı içersinde değilim.Sıkıntı kabullük dahilinde.

Benim derdim kendimle,sizin takma ad olarak yapıştırdığınız mutsuzluk.

Sanki Tanrı sadece bilinçaltının okuyabileceği bir post-it yapıştırmış alın çizgime ve siz bile bunu okuyup şekillendiğiniz gerçeğinden bi habersiniz.

Otorite kurmak isteyen ancak korkutmaktan korkan bir hoca edasıyla arkadaşca yaklaşmış,ve pat diye yapıştırılan etiketler dahilinde dahilikle hiçlik arasında kalmış,sıkışmış ve hatta biraz sıkılmış.

Sonumuz yakın.

Yahut sonun.

Yahut sonum.

Bana inanman umrumda bile değil,yüceltilen tespitlenen kanıtlanan ve varolan gerçeklerle muhteşem bir şekilde servis edilen Tanrı’na bile inanamazken sen,her şeyi beyin algın dahilinde gerçekleştirebiliyorken,ve hatta beyninin gerizekalı bir şekilde bir kısmını kullanabiliyorken,yani sen de bir gerizekalıyken-tıpkı benim gibi-bana inanman umrumda bile değil.

İnanmaktan öte taktığın sıfatlar,anlamlaştırmaya çalıştığın ve kıçı başı bana değen hissiyatlar,bana akıttığını söylediğin göz yaşların bile umrumda değil.

Bu tıpkı mastürbasyon gibi ya da benimle sevişiyorken sen gözlerimin içine bakıp anlamsız sesler çıkarıyorken içinden taşan sıvının sadece yüzde birlik kısmı olmak gibi inan dünya üzerinde kapladığım yer bile umrumda değil.Uzayda kapladığım alandan bahsetmiyorum bile.

Yaz dedi bana yaz,Tanrım gibi alaylı bir gülüşle-ne güzel gülersin sen- yaz dedi bana yaz yeni olgular yeni bahaneler yarat kendine.Sonra boşverdi boşvermemi istedi konuşacak ne kaldı ki yazıyorsun?Yedik yuttuk hepsini,her şeyi boşver yaz ya da yazma şimdi.Çünkü ben gidiyorum tıpkı Tanrın gibi sana hayatında varolabileceğim yahut hayatına değdiğimle ilgili bir kaç ipucu bırakıyorum ve filmi başa sarıyorum.

İnanmak ve inanmamak senin dahilinde.Üzerinde yarattığım ve seni ikilime düşüren hissiyatlar umrumda bile değil şizofren olabilirsin ya da tümden deli etiketler önemli değil yaz dedi bana yaz ya da boşver konuşacak ne kaldı ki?

Yutkunduklarımız baktığımız ve kuramadığımız cümleler yarım kalanlar araya sıkışınlar başkaları tarafından ezilenler umrunda değil ,yaz dedin yaz ya da boşver yedik yuttuk hepsini konuşacak ne kaldı ki.

Meğer ne güzel küfredermişsin sen Tanrım!

İnceden inceye,severmişcesine ne güzel yapıştırırmışsın yüzüme içinden köklediğin bilinçaltına ayıp diye işlenen küfürleri sanrılar dahilindeyken.

Meğer sen varmışsın Tanrım,inan gidiyorken ben - ya da sen - anladım.

Ama anlamadığım bir şey var inan,hala yarım hala yutkunuyormuşcasına boğazımda kalan.

A ve B çizgisinde başlamışken bir adım ileri bir adım geri,yer yer aldım verdim adımları yer yer bacaklarını ayıran adımlar umrumda değil,hani başlamıştık ya oyuna A ve B çizgisindeyken hani bir ileri bir geri,üç adım attım sen beş adım gittin,sen geliyorken sekiz adım ben bir adım geriledim dur dur dur!Şimdi ben neredeyim?Giden sen misin ben mi?Kim geride kaldı?Kim bıraktı?Ya da kim yıldı?

Kusura bakma problemler konusunda biraz problemli ruhum.Ve çözemiyorum önce hangimiz geri adım attı?Ya da kurallarını koymuşmuyduk oyunun ilk olarak geri adım atan mı oyun dışı sarılıyordu?Ben oyuna erken mi başladım?Pardon çünkü ben ileri doğru sekiz adım atmıştım.

Başa çıkamıyorum işte çözemiyorum A ve B kentinin akıbetini.Bana öyle net konuş ki matematik gibi ben de bileyim ne hissedeceğimi,hani öğretilenler dahilinde yani bırak geri gelirse seviyordur gelmediyse sevmiyordur bile,ya da o sana gelmeden sen ona on adım at ki anlaşılsın sevginin değeri.

Özür dilerim,bilmiyorum da dahilliğimi.Yani ben hangisine dahilim?Adım mı atmalıyım yoksa bekleyen mi olmayım?

Bak gördün mü kafam karıştı yine hoca henüz problemi yazdırıyorken defterlere ne ne anlamadım tekrar edin diyen öğrenciler gibiyim.

Biz tekrar başa dönmüşüz ya hani,başından beri anlatamadığım şu biz A ve B kenti değiliz,biz problemin kendisiyiz hepsinin dahili ve çözümü asla asal sayılmayacak biz bir parça pi sayısına dahiliz.

Tüm bunları niye mi anlattım?Çünkü bu soru yanlış.

Ve hayat sınavında bir soru daha iptal edildi,doğrular mı yanlışları götüren,yoksa yanlışlar mı peşinden sürükleyen umrumda değil.

Ama sınavı düzenleyen çok fazla hata yaptı ve sonucunda toplanan doğrular hata yapanı yaktı.

Bang bang,oyun sonu.

Ölüler,yaralılar,kimliği belirlenemeyenler,önce yanacak sonra serin sularda gezecekler,deliler,deliller,kitaplar,inançlar.

Bang bang,oyun sonu.

Sınav iptali,aksi düşünülemezdi.

- Acı;özlemeyi alt edebilen bir olgu -

~

2010-11-04T03:56:00.001-07:00

Muhteşem bir son kurguluyordum kendim için,ama dedin ki sen sonu olmaz bizim gibilerin. - Bizim gibiler -

Düşündüm de zaten bir başlangıç çizgim bile yok.

Doğumum başlangıcımdan ziyade başkalarının başkalaşımlı başlangıcı.

Her neyse.

Karnım ağrıyordu kocaman bir muma sarılmaktı amacım ama yakar seni dediler üzerine erir ve kalıplaşırsın.

Karnım ağrıyordu ve ben kocaman bir muma sarıldım,üzerime damladı ama yakmıyordu canımı sadece uyuşuyordum ve muhteşem bir şekilde izliyordum olayları.O bana içini akıtıyordu,zira kocaman bir mum bile eritemiyordu kendini.

Bedenim yerinde duruyordu ama ruhum uçmak istiyordu,ruhum bir kuştu ve hiç bir kuş bir dakikadan fazla yerinde durmuyordu.

Keşke dedim keşke bir abajura sarılsaydım istediğimde söndürebilir istediğimde terk edebilirdim,ama kocaman mum kocaman mutsuzluklarını bir hastalık dahilinde serpiştirdi üstüme.

Kocaman bir mutsuzluk oldum,adımı hastalıklı koydum.

Biri geldi yanıma,bir dost.Ben bir dostum deyip gitmesini bekledim hatta iyiden iyiye diledim bunu ama suratıma baktı ve hastalıklı değilsin sadece mutsuzsun ve kendini mutsuz eden yine senin ruhun dedi.

Gitmedi ama kalmadı da istediğimde yanımda olabileceğinin sinyallerini vererek ilerledi.

Kararsızdım.

Hangisi olmalıydım?

Ya da biri yahut bir şey olmalı mıydım?

Unutmadan,aksak ritimleri ve cızırtılı sesleri severim.

Düşük tempoda ilerleyen sesler sanki nefes alıp verişim.

Hep yere tükürürüz ya o yüzümüze vurmamak için gerçeği;gökyüzüne tüküremiyor oluşumuz bencilliğimizdendir,yer çekimiyle ilgili değil.

İstemsiz bir kukladan istemsiz bir heykele dönüşümün öyküsü sadece bu kadar.

~

2010-11-04T03:55:00.000-07:00

Galaksiye eş değer tutun yazımı.

Birini düşünün denize aşık,deniz aşığı…

Tek derdi okyanusun sonuna ulaşmak,başı dik bakıyor.

Denize daldığında heyecanlı,kalp ritmi balıkları barındıran okyanusla eşdeğer.

Dalıyor aniden,hiç hesapta yokken.

Yani zamanlarca bekleyip sadece okyanusun sonuna bakmışken,dalıyor aniden.

Yani hiç hesapta yokken.

Kulaçları hızlı,ama akıntılarla senkron tutturmaya çalışıyor.

Bir kulaç atıyor,derken bir kulaç daha.

Bacağı kanıyor,darbedar belli belirsiz.

Aldırmıyor.

Başı dik,hızlı hızlı kulaç atıyor.

Okyanusun sonuna bakıyor hala,kendini inandırdığı sonsuzluğuna.

Derken bel çizgisinde bir acı.

Kanıyor,bel çizgisi kanıyor bu defa da.

Kimliği belli belirsiz darbedarlar.

Aldırmıyor,başı dik hala.

Ancak kulaçları eskisi gibi hızlı değil,zaten sendeliyor.

Ama okyanusun sonuna bakıyor hala,yaşamak için uydurduğu umut saçmalığına.

Derken bir yara daha,ani ataklarla saldırıyor darbedarlar.

Lar çoğul eki,çift kişiliktendir.

Darbeyi atan dengesiz,ama istemsiz sıçrayışları.

Ama kanıyor yara.

Bu sefer göğüs altından,bel çizgisinde akan kana karışıyor.

Aldırmıyor başı dik hala,inanması gereken okyanusun sonuna bakıyor.

Kendince kurduğu uydurduğu düzdüğü saçmalık tamlamalarına.

Ancak yavaşca süzülüyor suyun altına.

Başı hala dik,sonuna okyanusun bakmakta.

Kendi sonunun başlangıcına.

Çırpınışlarını görmüyor darbedar.

Okyanusta arıyor onu,sanki bir kez daha kan akıtırmışcasına.

Arıyor,ama yok.

Yoksun diyor,bağırıyor,çığlıklar atıyor,sinir uçları gergin,muhtemelen bedeni de soğuk.

Yoksun diyor darbedar,neredesin yoksun?

Derken akıntı sürüklüyor darbedarı.

Zira zıt kutupların birbiriyle sevişmesi böyle gerçekleşiyor.

Bakıyor darbeyi yinen kendi sonunu başlangıcı sanan okyanus aşığına.

Tutuyor,maksadı suyun yüzeyine sıçramak.

Bizimkinin başı hala dik okyanusun sonuna bakıyor.

Ama yalpalıyor darbedar.

Bir iki hareket daha.

Dibe düşüyor her defasında.

Sanki maç bitimine 10 dakika kala grubu toplamak adına oyuna alınan bir futbolcu gibi çırpınışları.

Ancak maç sonucu belli,zira çırpınışları boşuna.

Madem çırpınışlarını göremedim yanında kalayım diyor darbedar darbeyi alana.

Madem çırpınışlarını göremedim ölü bedenine bakayım.

Akıntı sürüklüyor darbedarı geriye gidiyor ama diyor ki madem çırpınışlarını göremedim ölü bedenini tadayım.

Sokuluyor darbeyi yiyenin yanına darbedar,kanattıklarını içiyor,yaraları emiyor umarsızca.

Sanki kendi başlangıcıymış gibi.

Kendi sonu kendi başlangıcı gibi…

Süperkahraman,Marilyn,Tyler ve Bir Parça Trajedi.

2010-08-25T17:56:00.001-07:00

Hayatım ellerimden kayıyor.
Böyle başlıyor film.

Düşük bütçeli düşük yapmayan bir hissiyatın arifesinde sadece sananlar için gerçekleşecek.
Ellerimden kayacak hayatım ve böyle bitecek film.

Öğretilen tanımlarla kendi tanımımızı yaratmaya çalışmamız ne kadar sağlıklı?
Bu yüzden biri sizin gözünüze sokmadan "sözde" evrenin gönderdiği mesajlarla birşeylere yönelip öğrenme açlığınızı doyurmuyor musunuz?
Belki de farkında bile değilsinizdir olanların.
Zaten konumuz da bu değil,sadece alt metni sağlam olmalı hislerin.

Bazen telefonu açtığımda;
-Alo burası tam olarak neresi bilmiyorum,ölmek istemiyorum yardım yar...
Demek istiyorum,hatta çığlıklar atmak.
Bazen telefonu kapattığımda;
-Alo burası tımarhane,alo alo alo duyuyor musunuz...
Demek istiyorum,hatta kendime acımak.

Çoğu zaman telefon çalıyor ama ben açmıyorum.
Söylenebilecek çok şey olmasına karşın,hangisini söyleyeceğimi bilemiyorum.
Ve işte buradan doğuyor ayrılıklar.

Bunun ergenlik ya da kadınlıkla alakası yok.
Bu tamamen bir "seçimsizlik" meselesi.
Kaybetmek istemiyor oluşuma karşın,kazanmak da dikkattimi çekmiyor bazen.

Aslında çok mutsuzum,ama neşeli olabileceğimi sanıyorum.
Bunun bir rol olduğunu söyleyen süperkahramanla tanıştım.
Tanıştığımda onun bir süper kahraman olduğunu bilmiyordum.
Daha çok yazarak süperkahramanları yaşatan bir düşünür olabileceği gerçeğiyle karşı karşıyaydım.
Ama çok geçmeden bir süperkahraman olduğunun sinyallerini verdi bana.
Hatta üşürsem taytını bile paylaşabilecek düzeyde sıcak kanlı bir süperkahraman kendisi.
Zamanı durdurabilme özelliği bir yana dursun zaman ötesi yolculuklar için de bire bir.

Ancak ona hayatı çok zamanlı yaşadığımı söyledim,itiraf ettim.
Bölünmeler fazlaydı ve birleşmek vakit alıyordu.
Yoruluyordum.
Korkuyordum.
Kaçıyordum.
Saklanıyordum.
Çocukluğuma sığınıyordum kimi zaman.

Çocukken saklanbaç oynadığınız zamanları düşünün.
Nereye saklanırsanız saklanın anneniz sizi çağırdığında saklandığınız yerden sıyrılıp belirli bir saklılığa doğru yol alırsınız.
Yalnızlığınıza en çok yakışan yerde uyuyup uyanabildiğiniz evin içindeki odanızda kıvrılırken yatağınıza,kıvranmalarınız daha da can yakar.

Süperkahramana geri dönecek olursak,gerçek yaşama döndüğümde tüm bunların geçeceğinden bahsetti-eğer istersem.
İnsanlar - hatta süperkahramanlar bile - kendi yalnızlıklarından ve acılarından garip bir haz duyarlar,başkalarına anlatışımız,başkalarının önünde ayılıp bayılmalarımız bu yüzdendir.
Bir tür Hollywood filminde önemli bir oyuncunun sahnesini oynuyor gibiyizdir bu anlarda.
Çünkü dramatik çatışmada insan için aslolan trajedidir.
Komedi sadece çerçevedir.
Sevgilinizle kavga ettiğinizde komedi tercihiniz değilken,sevişme öncesi trajedi tercih edilebilir.
Trajedi anlamdır,komedi detay.
Böyle doğar genelde altı çizilen hissiyatlar.
Böyle geçiştirilir duygular.

Bunu söylemekten sıkılmıyorum,hayatın temelindedir acı ve varoluşa karşı koymak daha da acıtır insanı.
Yine de hissettiğinde zevk aldığı bir hissiyatı,karşısındaki insanda gidermeye çalışır kişi.
Bunun derinine inecek olursak kişinin insandaki o zevki en alt seviyede tutmak istediğine kanaat getirebiliriz.
Çok da yanlış olmaz,zira insan bencildir.
Ancak bunun bir diğer sebebi bize çocukluktan beri koşullanan davranışlar bütünü de olabilir.
Bir insan üzüldüğünde onu teselli etmek zorundasındır,bir insan ağlandığında gözyaşlarını silmen gerekir.
Ona "ağlama" komutunu vermelisin ki sussun,içine atsın,içine kussun.
Çünkü ancak böyle sona erebilir hayatlar.
İçe kusarak.
İçten dışa kusma biçimi genelde toplu bir şekilde gerçekleştiğinden,içe kusma işleminden daha fazla zarar verir aslında.
Önemli olan bu değildir,bağışlandığı düşünülen nefes alıp verişler kesilmelidir.
Çünkü böyle başlar tüm filmler,
Çünkü böyle biter sahneler.
Çünkü her film konusunu bu olgudan alır bir parça.

Sıradaki sahne düzeni şöyle:
Marilyn canlanır ve bahseder Cukor'dan - haykırırcasına -
"Bana sözümona tatlı tatlı şöyle dedi:'İnsan kendini özel biri sanır;kendimizdeki her şeyin özgün ve farklı olduğuna inanırız.
Ama aslında başkalarının,ailelerimizin,çocukluğumuzun biçimlendirdiği ve sınırlandırdığı tarzımızın bir yansımasıyız sadece.'
Bak bak biçimlerden ve sınırlardan bahsediyor!Yaşlı ibne.
İçinde yaşamak zorunda olduğum şu bedenle ilgili ne bilebilir ki?"

Aslında bu sahneyi seviyorum.
Zira kendi senaryom olmasına rağmen,en çok bu sahnede duraksıyorum ve bu sahnede ağlıyorum bu sahnede gülüyorum bu sahnede huzur doluyorum hala.
Çünkü biz kolay etiket yapıştırıyoruz.
Hayatta herkesin en kolay ve en iyi yaptığı etiketlemek ne de olsa.
Saptamayı etiketlemekle karıştırır oluyoruz.
Zaten hep öyle değil mi?
Elimizde bir iğne.
Geçmişten geleceğe kanaviçe işliyoruz.
Yer yer öğrenim düzeyimize göre bir ters bir düz rastgele.

Geçmişini kutuya saklayanları düşünüyorum.
Bana o kutudan bahsederken bile akıllarından o kutuyu oluşturan detaylar geçiyor.
Bana detaylardan bahsetmiyor oluşları geçmişi yaşamadıkları anlamına gelmiyor.
Benim geçmişten bahsetmem ona iki elle sarılıp geleceğimin dibinde koşturmam gibi gözüküyor.
Aslında her şey "eksik" bir parça.
Çünkü döngüsel bir hayatta geçmiş ve gelecek ayrıştırılmıyor.
Zira her gelecek yeni bir geçmiş olabilecekken;
Geçmiş geleceğin kurtarıcısı rolünü de üstlenebiliyor.
Değiştirmeden anı yaşamak en iyisi.
Nihayetinde geçmiş her zaman acı vermez,insan neşeli olmayı isterse.

Sıradaki sekansta Tyler Durden var.
Derin bir nefes alacağını düşünüyorsanız yanılıyorsunuz sadece düşündüklerini söyleyip gidecek.
Etkilemek gibi bir derdi de yok ayrıca.
Zira bir nevi inançdan doğar etkileşim.
"Lanetlenmeyi ve affedilmeyi boşver,bizler Tanrı'nın sevmediği çocuklarıyız."
Kamera Tyler'ın yüzünde sabitlenecektir ve Tyler :
"Bizler bu dünyanın şarkı söyleyip dans eden yeri geldiğinde dalga geçen yeri geldiğinde gülüp geçen pislikleriyiz.
Sadece kaybedicek hiçbir şeyimiz kalmadığı zaman her şeyi yapabilcek kadar özgürüzdür..."
Der ve ekran gittikçe kararır.

Filmin sonunda,ekran karardıktan sonra şöyle bir yazı olsun istiyorum :

Hayatım ellerim kayıyor.
Ve böyle bitiyor film.

Kendini olduğu gibi kabul edebilen herkesin anısına...

~

2010-08-13T15:54:00.000-07:00

Gece çalıyor telefonun saatin ikisi misal yada olsa olsa bir buçuktur.
Telefonun ucundaki sevdiğin bir kadının sesi,seni anlayan,dinlemeden de anlayabilen üstelik sen de onu anlıyorken haliyle...
Ne olduğunu bilmeden açtığımda telefonu,uzun zamandır onu görmesem de gülmeye ve sevinmeye mecalim yoktu.(Sevinmekten kastım çıldırmaktır mutluluktan)
-İyi olmadığını hissettim dedi.
-Sen de iyi değilsin dedim.
Onayladık.
Birbirimize sarılamadık ama o ağlamaya başladı.
-Kendine dikkat et dedi,artık üzülme çünkü kaldırmaz yüreğim bi canı daha kaybetmeye.
Yakın bir arkadaşı ölmüştü.
Ölen kişiyi tanımıyorum muhtemelen,ismini bile bilmiyorum.
Hatta ona;
-Neden diye bile soramadım.
Ağladım.Yapabildiğim tek şey buydu çünkü arkadaşım ölmüştü.
Ölüm de doğum kadar normal;hatta doğum daha trajik derler.
Belki doğrudur doğan için,ama her ölenin ardından yeniden doğmuyor mu insan?
Yeni umutlar,yeni hayaller,yeni bitmişlikler,yarım kalmışlıklar,hüzünler,tebessümler.

Birbirimizi çok seviyor olabiliriz,ama sahip çıkmayı unuttuk aslında.
Şimdi en sevdiğiniz insanları düşünüp onlara sarılabilmek için elinizden geleni yapın.

2010-08-06T18:41:00.000-07:00

Gereksiz Woody Allen'a bağlanan gece.
Normalde baktığınızda Woody Allen'ı çok hayalperest görebilirsiniz ya da çok kurmaca...
Ama normal bir insan değilseniz - ki bu toplum normlarında bir değerlendirmedir beş vakit namaz hesabı - Allen'o yaşarsınız.
Vapurda karşıya geçerken denizin üzerinize bıraktığı nemle birlikte gülümseyerek okuduğunuz satırlar birden bir gününüz bir saatiniz belki de bir saniyeniz oluverir ama siz Allen dünyasındasınızdır.

Bunu farkedebilmek de bir meziyettir,çoğu Türk genci bunu farketmeden sonunu günümüz formatında apaçiliğe bağlayabilir ama nihayetinde bu satırları okumaya devam ediyorsanız apaçiden öte bir kavramsınızdır.En azından bu gece buna inanasım var.
Apaçilikten öte her Türk gencine armağan olsun bu yazım!

Popüler kültürü popüler olduğu dönemde hiç sevmedim sonradan dikkatimi çekmiş olabilir ama ona popülerizm hiç demedim!
Şu anda Edith Piaf dinlemekteyim,adına huzur dedim.
Ve muhteşem karışımlardan sonra yazmam gerek dedim.
B52'ler Mojitolar ve cinler hesabı.
Woody'de de olsa böyle yapardı bence.

Alakasız bir şekilde bilmenizi istediğim birkaç şey daha var.
Foo Fighters'ın solistine ölürüm.
Freddie Mercury'i için ölür tekrar dirilirim.
The Beatles şarkılarını dinleyebilmek için günlerce uykusuz kalabilirim.
Led Zeppelin'den Babe i'm gonna leave you şarkısını dinlemeye bayılırım.
Bugün yüzbin kere Koop island Blues dinledim.
Şu an Edith Piaf çalmakta ancak bunu daha önce de söylemiştim.
Neyse!
Benden size ne?
Sizin ilgilendiğiniz benim içimde ne kadar siz var?
Sizde!

Eskiden photoshopumsu icatlar yokken fotoğraf makinasına vazelin falan sürerlermiş o bayıldığınız sulu boyamsı görüntüyü elde edebilmek için.
Ama ne yazık ki sizler günümüzde bunu sadece kayganlaştırıcı niyetine kullanmaktasınız.
Neyse ne gereksiz bilgi arşivi misali.

Şimdi aynen öyle net olmayan bir yol görüyorum.
Uzun ağaçların ötesinde bir yer var biliyorum.
Bunu biri daha biliyor adı bay lacivert.
Bay Lacivert o yerden yola çıkıyor.
Ben se vizör denen o yerden.
Orta yolu bulup tam da uzun upuzun ( böyle betimlemeleri hep sevdim köye dayanan bir yapım var ) yolun ortasında gözlerimiz değiyor birbirine.

Ben ne kadar gereksiz bu göz değmesi diyorum!
Onun zeki bir adam olduğunu biliyorum muhtemelen o da böyle düşünüyor.
Ne gerek var gözün değmesine!
Değecek daha mühm noktalar var...

Şimdi siz ya abazasınız ya da yılların kamçısını yemiş bir bilgin.
Adınızı siz koyun.
Ama mühim noktaları sapkınlıktan öte çocukluğumuzun Candy'si diye kurun.
Ya da ne isterseniz işte.

Yolun ortasındaydık lacivertle.
Bana yaklaştığında ve değdiğinde teni tenime kendimi bir yıldız gibi hissetmeme neden olurdu.
Lacivert bir gökyüzünde parlayabilen bir yıldız.
Herkes cesaret edemezdi buna ama benim korkum yoktu.
Yoksa laciverti pek de sevmezdim renk çubuğunu...

Dedim gidelim.
Tamam dedi bilmezcesine.
Ama bu cinsel iç güdüyle kurulu bir cümle değildi.
Erkekliğini savunan ama ergen davranan biri değildi lacivert!
Tüm baskıların ötesinde yeni bir sayıydı ve etkilenmezdi kimseden.
Hayatıma giren en gerçek doğruydu.

Gittik.
Lacivertle.
Ağarmaya yakın bir günde birleştik.
O yüzden o sabahın kara oluşu.

Böyle olmamalı dedim.
Seni baştan çıkarmalıyım.
Seni etkileyip kendime bağlamalıyım.
Sana baktığımda ağzına sıçılmış bir renk bulmalıyım.
Başardın dedi!
Başardın!
Saçmalama dedim yalan söyleme bağlı değilsin bana sen de!
Hayır dedi bağlandım.
Tüm renklerden ziyade tüm renklerden içerde sevdim seni.

Olmaz dedim bir sevişmeyle bağlanır mı renk renge?
Olur dedi ne olur içerleme!
İnanamadım.
Üstüne zıpladım,kaçak izlediğim porno filmlerde yapılanları yaptım laciverte dudaklarımı 'o' dermişcesine aralayıp nefesimi üstüne saldım.
Yemekte ne yediğim önemli değildi ben pornografik karelerde sadece o harfi görüyordum ve filmi çekmeden önce ne yedikleri beni hiç ilgilendirmiyordu.
Lacivert bana bakıp gülümsüordu.
Eli belimdeydi ve hala aşağıya kaymıyordu.
Eksik!
Dedim bir şeyler eksik.
Göbeğimi içime çektim derin bi nefes alarak 'ooooo' diye haykırdım.
Sesin şiddeti ne denli yüksek olursa o kadar iyiydi.
Lacivert gülümsedi ve sarıldı bana.

Kadınlığımla oynuyordu!
Beni hiçe sayıyordu.
Beş yaşında bir bebek gibi bana sarılıp uyuyordu.

İçeri yürüdüm.
Sadece mutfağa gitmek istemiştim ama uzun bir nehiri yüzdüm.
Ormana çıktım ve çalılıkların arasından ocağı gördüm.
Ocağın yanındaki çekmeceyi aralayıp bir bıçak yürüttüm.
Ödünç alıyorum Lacivert diye mırıldanırken dudağımın hala 'o' şeklinde olduğunu hissedip kendime güldüm.
Tüm o geldiğim yolu geri tepip odaya döndüm.
Lacivertin yanına sokuldum.
O sanki hiç bırakmamış gibi büzülüp sarıldı bana.

Bıçağı çıkarıp yüzünü böldüm.
Sonra kollarını ayırıp istediğim yçne iliştirdim.
Bir kolu göğsümde duruyordu.
Diğeri vajinamda.
Keşke daha çok kolu olsaydı diye düşündüm.

Sonra garip bit şekilde kolunu vajinamdan alıp diğer göğsüme iliştirdim.
Hem böyle daha sanatsal duruyordu hem de daha az ayıptı.
Gülüştüm.
Kollarla gülüştüm.

Sonra bacaklarını parçalayıp boynuma doladım.
Daha önce hiç bir erkeği bu pozisyonda görmemiştim dilememiştim ama bu erkekten de öte lacivertti.
Garip gereksiz ancak erkeklerin bacakları kadınlardan daha güzeldir.
Bu pozisyon erkeklere yakışır kadınlardan ziyade.

Bacaklarını geçtim.
Saçını kokladım bve bekledim.
Düşündüm.
Bu adamı neden ayırdım?
Neden parçalara böldüm?

Uyandım.
Hücredeyim.
Yarın idam günüm.
Ve hala bir laciverti kırmızıdan daha çok istemekteyim.

Aranızda saf salaklar olabilir diye yazmak istedim.
Bazen kavramların ötesindedir hayat!
Hele ki bir renkle boyanmak gibi bir fanteziniz varsa!

İyi geceler Allen!
Ben bu gece uyumayacağım.

İnsan doğduğu gün hep ağlarmış.

2010-07-24T16:33:00.000-07:00

Yüzüne kapattım.
Geçmişimin yüzüne kapattım geleceğimi.
Verdiğim kararlar - verdiğimiz yada verdirilen - hepsi karşımda.

Doğduğum gün;bugün!
Yaşadığım herşeye rağmen,yaşadığım herşeye şükren,yaşadığım herşeye küfren,yaşadığım herşeye ithafen iyi ki doğmuşum!

Kavramlardan hep nefret ettim ve nefretimi belirtmek için kavramları seçtim.
Başka bir yolunu öğrenmemiştim,bilmiyordum.Nasıl yaratılır nasıl inandırılır bilmiyordum.Kendimi büyük görmemi sağlayacak ve egomu tatmin edecek herşey aslında ufacıktı.
Sevdiğimi söylediğimde kendim bile içimden küfrediyordum,çünkü o kadar değildi duygularım.Kelimelerim hep yetersizdi ve hep suskundu bir ucu cümlelerimin.
SOnunda üç noktalar ünlemler yada soru işaretleri vardı altını çizebilmek için ancak yetersiz kaldı.

Beni tanımak istiyorlar,bana bakıyorlar,hakkımda konuşuyorlar bana sövüyorlar,beni öldürüp tekrar diriltiyorlar.Bana birşeyler yapıyorlar cidden.

Hayatımın tam da bu noktasındayken yani uykuyla uyanıklık arası bir yerde tüm heyecanları yaşamaya çabalıyorken aynaya her baktığımda başka birşey dikkatimi çekiyorken ve bunca insan beni seviyor ve buncası nefret ediyorken ben hala inanmayı diliyorum;neden arıyorum nefes alıp verişime.

Ölüm
Doğum
Bekleyiş...

Hepsi aynı grupta ya ardı sıra yada karışık bir bağlamda.

Ben kimseye muhtaç olmadım kendime muhtaç olduğum kadar.
Bazen öylesine kaybettim ki inandığım kendimi,kendime muhtaç kaldım ve ağlayarak arınacağımı düşünüp saatlerce ağladım.
Sonu hep bir neden sonuç ilişkisine bağlandı.
Yaşayarak öğreniyorum ben de kendimi.

Şimdi bu bir günah çıkartma defteri.
Şimdi bu bir biyografi örneği.
Şimdi bu bir hayat güncesi.
Şimdi bu bir yetmez örneği.
Ne kadar yazsam da herşey yarım kalacak,herşey tamamlanmaya muhtaç ama tamamlanamayacak kadar aciz kalacak.

Üzdüğüm insanlar,özür dilerim hayatımın o noktasında olmamanızı dilerdim.
Kırdığım insanlar sizi her gördüğümde yapışmak yapışarak yapıştırmak istedim ama oldu yada olmadı.
Mutlu ettiğim insanlar,kendimi şanslı hissettim!

Şimdi bu yaşımdayken ve bunca yılı bunca yaşanmışlığı ardıma almışken farkediyorum.
İnsan doğduğu gün hep ağlar!
Bu yazıyı ağlayarak yazdığımı söylerek dramatik bir örgü kurabilirim.
Yada bu ayrıntıyı hiç vermeden sonunda bize ne lan diyebileceğiniz bir yazıyı sonlandırabilirim.
Ne yapmak istediğimi bilmiyorum şu an ve sadece yazıyorum burnumu çekercesine.

Söylemiştim ya;insan doğduğu gün hep ağlarmış.

Doğduğum gün;bugün!Benim!

Teşekkür ederim.

Başı olmayan sertleşme olgusu.

2010-07-01T18:04:00.000-07:00

Sonra denize uyandık seninle
Ağaçların bulut olduğu bir günde
Hayatın yeşilden nasıl da beyaza aktığını
Ve aralıklarında beyaz kağıtların
Noktanın virgüle kayışını
Kayışını koparan düzende
Çoçukların eline silah dağıtan oy çabasını
Ve tek dili kalmış canavarların din savaşlarını
Yazmıştık seninle anlık çabaların

Düşmeseydim yere
Eteğim sıyrılmasaydı
Ve daha bakire kalsaydık
Senkronize olamayan bedenlerimiz
Ve daha ahlaklı başlayabilseydik güne
Islak kalmasaydı çamaşırımız
Düşüncelerimiz asılmasaydı ipe
İçimizdeki savaşları başlatan nem
İpe bağlanan çamaşırın
Sertleşme olgusundan doğmasaydı

Keşke güneş enerjisi kullansaydık
Rengi değişken güne yakışır şekilde
Başı olmayan savaşları sonlandırmaya kalkmasaydık.

Her günümüze başlık katliamlar.

2010-07-01T16:49:00.000-07:00

Aslında herkes çerçeveye baktığında görebiliyor olan biteni,kırmızıya bulanmış cinayetleri.
Aslında herkes duyabiliyor görünmeyen savaş gemilerinin martılara bulanan sesini.
Aslında herkes olan bitenin olup biteceğinin habercisi.
Bugün bir haber ajansı bildiride bulundu grev nedeniyle olup bitiyoruz.
Bugün toplu katliam anıldı,bugün çocuklar sokaklarda silahlarla oynaştı.
Bir kadın yatağında sevişirken taşlandı.
Bugün oldu olanlar olacaklar yıl dönümleri olup olacakların habercisi.
Bugün bir haber ajansı bildiride bulundu grev nedeniyle olup olacağımızı sanıyoruz.

~

2010-06-26T13:52:00.000-07:00

Şiirlerin yalnızlığı karmaşadandır.
Artık hiçbir güzelliğe benzetilemiyor insanlar,doğadaki yalınlıktan nasibini alamıyor adamlar kadınlar...
İnsanların kendilerine dönüşü suskunluktan değil çığlıktandır.
Bastırılıp sıkıştırılıyor duygular;kavuşmak için koşmak gerek cümlesini yanlış algılıyorlar.Bazen yerinde durup öylece bakmak,koşmayı daha anlamlı kılandır.

Kurulan sofralarda içkinin yanına sohbet diye onu bunu çekiştiriyorlar,içkinin adabı susmaktadır,konuştuğunda kusmadan kabul ettirmeye çabalamadan cümleleri sıralamaktır,bazen yarım,kimi de ağır aksak.

Bazen canımın yangınlığı yüzüme vuruyor
Güldüğümde sanıyorlar ki herşey normal
Ve benim canımın yangınlığı yüzüme vurduğunda
Abartıyorum sanıyorlar.

~

2010-06-21T17:18:00.000-07:00

Canlılar tekele alınamaz!

Son zamanlarda kaynağını bilmediğim bir güç beni sürekli eyleme yöneltecek filmler müzikler görüntüler sunuyor önüme.Yapılan yorumları okuyorum,haberleri izliyorum,belgesellere bakıyorum sonu hep katliam!

Hayatınızı gözden geçirin.En küçük çekirdekten başlayalım sorgulamaya.Duygusal katliamlarınıza bakın.Size yapılanlar,sizin insanlara yaptıklarınız.Sevgilinizin beş dakika geç kalması,yemeğin ayarını tutturamamanız,zayıflayamamanız,çocuğunuzun birinden hoşlanması,kesenizin taşmaması hepsi birer katliam.
Hep söylüyorum hayatın temelinde acı var diye,çünkü insan tekelinde acı.Ama acıtmak tekele alınamaz.Başkasının haklarını sömürmek,travmalar geçirtmek hiç bir silüete yakışmaz.
Üstümüze bol geliyor hisler,nereden bakarsak bakalım yakıştıramıyoruz üstümüze.
Yakıştıramıyor olacağız ki,ölüler yaşıyor düzende.

Hep aynı kelimeler,hep aynı sözcükler diyebilirsiniz okurken,hep aynı yorumlar yapılabilir üstünde;ama zaten günde en fazla 150 kelimeyle konuştuğumuzu biliyor muydunuz?Bu bir başka yazı konusu,neyse!

Çok uzatmak istemiyorum ancak düşündükçe artıyor yazacaklarım katliamlar üstüne.

Bugün bir belgesel izledim The Cove.Louie Psihoyos yönetmenliğinde Mark Monroe'nun senaryolaştırdığı gerçeği yüzünüze bir tokat gibi çarpan Oscar ödüllü bir belgesel.Japonya'nın Taiji köyünde gerçekleşen ve hala devam eden bir katliamın göstergesi.Sonunda kısır döngü olarak sistemi etkilemesi.Herkes izlemeli bu belgesi herkes bir şeyler düşünebilmeli.
"bu küçük koydaki sorunu çözemiyorsak cok daha büyük sorunları nasıl çözebiliriz?"diyor belgeselde Ric o'berry.

Bir başka katliam nefes alınarak yapılıyor,her gün-hatta her saat- şehit veriyoruz toprağa.Adına demokrasi dedikleri düzeni kafasına göre yıkıp yeniden yapıyorlar inşaat gibi ve biz durmuş bakıyoruz izliyoruz olan biteni.Dedikodu yapan kadınlardan ne farkımız kaldı?Ülkenin durumunu konuşuyor konuşuyor kendi içimizde dönüyoruz?Ne mi yapabiliriz?Çıkış yolumuz adımımız mı yok?Amacımız var,en azından onlar ne yaparak bu noktaya geldiyse biz de yapabiliriz.Biz kim miyiz?Artık bilmiyorum.

Bu olanları yazarken öyle canım yanıyor ki,öyle içim acıyor ki bunları anlatırken.Birbirimize düşüyoruz,dengemiz bozuluyor.Ben bunları yazıyorum da dünyayı kurtaracak adam olarak mı görüyorum kendimi?Belki,hayır demeyeceğim asla.Çünkü inandığın bir şeyin peşinden gitmenin ne demek olduğunu ve neler getirdiğini biliyorum,götürdükleri kadar...

Hep ölümlerle anılıyor en sevdiklerimiz.Şairlerin şiirleri ölmüşse hak kazanıyor daha içten okunmaya.Hep ölümler ağlatıyor insanları,mutluluktan gözümüz yaşarmıyor.Düzen dediğimiz düzensizlik birkaç isim sayıyor da biliyoruz öldürklerini.Ya ismi açıklanmayanlar?Ya katledilen doğa?Ya sesi çıkmayan çocuklar?Ölünce mi anlayacaksınız hayatın değerini?İstemsiz nefes alan canlılarız,bari istediğimiz barışı oluşturalım yazdım bugün her yere.Evet deli gibi dolabımın içine,facebook iletime,defterlerime...

Toprakları satsınlar,binaları yıksınlar,partiler kursunlar ne bok yaparlarsa yapsınlar hangisini tekeline almak istiyorlarsa alsınlar,ama insanları bıraksınlar,katliamı durdursunlar gerekirse bizi ormana bıraksınlar yeniden öğreniriz hayat denileni,ama tabutun içindeyken biz yaşadığımızı savunmasınlar.Biz zaten yaşarken gömülüyüz,ölenleri daha da dibe itiyoruz sadece,bize sözde yaşadığımızı hatırlatsınlar diye.

~

2010-06-08T14:23:00.000-07:00

Her eşyanın fazla geldiği bir oda,bana sorarsanız boş;bakarsanız üzerinize yığılır...
Tek bir pencere açılıyor dışarıya,bana sorarsanız karanlık,gündüz bakarsanız aydınlık...
Günlerdir yağmur yağıyor,bana sorarsanız Tanrı benimle ağlıyor,bakarsanız etrafı sel götüyor.
Sürekli bir şeylerin dengesi değişiyor,insan dengesizleşiyor,doğa dengesizleşiyor.
Bana sorarsanız son,bakarsanız başlangıç...
Savaşlar,uğruna ölen insanlar;irili ufaklı cinayetler ve kıyım var sonunda.
Sahipsiz kalan düşünceler,vakitsiz gelen ümitler,dinmek bilmeyen acılar ve bakarsanız mutluluk var kapıda ama bana sorarsanız ...

İnsan zamanında sarılamıyor karşısındaki insana,hep bir adım sonra ya da hep bir adım önce...
Vakitli değil sevdalar,vakitli değil ayrılıklar.
İcat ettikleri zamanın eşliğinde uydurulan yalanlar doğrultusunda zaman diyebiliyor insan,anca,zaman...
Ama bakarsanız var zaman,bana sorarsanız Tanrı zamansızdır.
Ansızın yağar yağmur,ansızın ölüverir insanlar,ansızın doğar gökyüzüne ay,ansızın çıkar karanlıklar aydınlığa.
Bir zaman eşiği varsa bile Tanrı'nın,bizimkinden çok uzakta,çok daha farklı işliyor zamanımızla.

Yaşadıklarımdan öğrenemediğim birçok şey olacak ki,uyduramıyorum hayatla olan dengeyi.Ya da çok önemsediğimden insanlığı onların zamanına göre hareket ediyor ve varolan düşlerimden düşüyorum.

Yaşamak zor ama,ölmek daha zor.
Yaşarken ölmüştü.

~

2010-06-02T16:26:00.000-07:00

Bir iki gündür soğuk hava...
Az önce pencerenin mermerine oturup ayaklarımı salladım , oturdum biraz orada...
Uzun zamandır yapmamıştım bunu - İstanbul'da yaşamaya başladığımdan beri - Aklıma gelmişti evet ama hiç cesaret edememiştim bu kadar ölümle sevişmeye...
Az önce pencerenin mermerine oturup ayaklarımı salladım , bunu doğduğum şehirde yaşarken hep yapardım - ölmek aklıma gelmese bile - Büyük şehirde yaşamanın üstünde kurduğu , ruhuna sunduğu korkudan mıdır bilinmez uzun zamandır yapmamıştım bunu.
Son zamanlarda , uzun zamandır yapmadığım her şeyi yapıyorum sanırım.
Günahlarım var benim , adına günah diyorsunuz - kabulümdür - onları seviyorum. Ve ne zaman pencerenin mermerine oturup ayaklarımı sallasam , ne kadar günahsız olduğum geliyor aklıma , ölmekten korkmuyorum.
Korkusuz kadın geri geldi.
Bu şehirde yaşamaktan korkmadım hiç , ama ölmek fikri ... Evet korkuyordum sanırım başlarda , ama hiç yüzleşmemiştim şu an önüme çıkan bu duygularla.
Bazen kendimden korkuyorum.
Kendimden korktuğum için beni bende koruyacak birini arıyorum.
Şu anda Goran Bregovi'den death'i dinliyorum.
Zaman geçiyor diyorlar ya , aslında geçmiyor zaman.

~

2010-05-02T13:06:00.000-07:00

"Olduğum bu adamdan pek memnun değilim. Galiba kendini değiştirmenin bir başvuru formu vardı; bense son teslim tarihini geçirmiştim. Bu yüzden anlayamadığım tarafların için beni affet."

Demişti bir adam bana.

Gökyüzünün yansımasını pencereden izliyorum , hava muhtemelen soğuk değil hissedebiliyorum. Ya da bazı şeyler gerçekten içimi ısıtıyor bu aralar...

Aklımı başımdan alabilecek çok soru üretiyor beynim , eğer bir seçim olsaydı soru sormamayı seçmeyi dileyebilirdim ; ama bu benim gözümde düşürürdü kendi değerimi.

Sanki bu gece beni bir ameliyat masasına yatırdılar. Başımın rahat edebilmesi için bir doktor ensemden tutmuş sürekli değiştiriyor şeklimi. Tanımadığım bir adam dikiliyor karşımda seçemiyorum yüz ifadesini.Yutkunuyorum ve gözlerimi kapatıyorum. Bir binaya bakıyorum uzaktan , önünden hızla arabalar geçiyor.Bina o kadar güzel ki , burada durup bu binaya bakan neden sadece benim diye soruyorum kendi kendime.İnsanlar güzelliklerin farkında değiller mi?

Ete kemiğe bürünenleri bile es geçebiliyorken , kalıplaşmış güzellikleri görmezden gelmeleri normal diyorum sonra. Kaldırıma oturabilirim ama ayakta olmayı seçiyorum. Neden baktığımı bilmeden sürekli aynı noktaya bakıyorum , sanki birini beklercesine , sanki birini gözlercesine...

Sağıma soluma bakmadan binaya doğru yürümeye başlıyorum , gözlerim ve hislerim hala aynı noktada. Hızla geçen arabalar donuyorlar kadrajda. Muhteşem bir ezgi var kulaklarımda , sanki bir film karesini yaşatıyor gibiyim. Gözlerim doluyor ama ağlamam gereken nokta burası değil.

Gözlerimi aralıyorum. Doktor başımı bırakmış kendi haline , ameliyat malzemelerini hazırlıyor. Uzakta duran adam daha da uzaklaşmış hala bana bakıyor. Sorunumun ne olduğunu anlamaya çalışıyorlar. Göğsümü açıyorlar içine bakıyorlar , hiç bir şey bulamıyor insancıklar. Çünkü içimdekiler insanlardan kaçıyorlar. Daha ben bile yüzleşememişken onlarla , kendilerini diğerlerinden sakınıyorlar.

Biliyorum , içimdekiler beni seviyorlar. Ve kendilerini paylaşmıyorlar diğerleriyle. Onlara kızıyorum bazen çünkü kendi bildiklerini okumaya kalkıyorlar , benden bile büyük oluyorlar bazen korkuyorum.

Açtığı göğsümü dikiyor doktor. Saatler sonra uyanıyorum. Özür diliyor benden , doktorun elini tutuyorum ; onlar adına ben özür dilerim.

Bir adam vardı.

Orada .

Uzakta.

Yüzünü seçemiyordum ama,bana bakıyordu.

Biliyordum.

~

2010-04-22T22:56:00.000-07:00

Kendimi , kendime ait hissediyorum bugün...
Ne güzel bir güne uyandım uzun zamandır ilk defa ! Emeği geçen herkese sonsuz sevgilerimi postalıyorum. Bugün Ada'ya gidiyorum ardından Şile'ye ve ardından sürüklenip de böyle Masal perisi Polen'imin doğum gününe.
Havalar üzerimde güzel izler bırakıyor , yorgunum ama bu mutlu olmayacağım anlamına gelmiyor. Deli gibi nedensiz bir mutluluk ve enerji patlaması yaşamaktayım...
Aşık mısın ? Diyorlar. Evet , ben güzel olan her şeye bağlıyım.
Kelimeler , albayım kelimeler bazı anlamlara gelmiyorlar ... Yaşamak gerek , büyütmek gerek , yaymak gerek , hissederken hissettirebilmek gerek.
Sanırım artık bunu başarıyorum.
Bir haftadır hayatımda dinlediğim en güzel şarkıları dinliyorum , uzun zaman sonra tangoya devam ediyorum , film izleyip defterime yazıyorum. Oyun çalışıyorum , senaryo yazıyorum fikir üretiyorum en önemlisi bugün makiyle birlikte fotoğraf çekiliyorum. Pazar günü sevimli kedim geliyor , daha ne isteyebilirim şu an hayattan ? Sıkıntılar tüm bunların önüne geçemiyor bir süredir.
Delilik mi? Evet delilik , deliliğe vuruyorum ve kendimi omzumdan üç kere öpüyorum.
Bunları size neden mi anlattım ?
Mutluluk paylaştıkça var , belki bir iz bırakırım da gününüzde , gününüz güzel geçer.
Kendinize iyi davranın , çünkü bu varlığınızı sürdürebileceğiniz en büyük gerçek.
Öperim , çünkü ben öpmeyi severim.

~

2010-04-15T14:55:00.000-07:00

İyi geceler anne! Zamanı durdurdum ve şimdi zamanın benimle oynadığı gibi ben de zamanla oynuyorum.Yaptığım bir şeyi silemiyorum ama zamanı durdurduğumda düşünmek için bir hayli vakit buluyorum...Ama bazı şeylerin cevabını hala bulamıyorum , belki süslü cümleler kuramıyorum ya da bu tarz şeyler... Sadece süslü cümleler insanları bağlar zamana değil mi anne? Sadece süslü cümleler bağlar insanı hayata...
Öylesine alışmışız ki zamanı tersten yaşamaya , hayatı tersten yaşamaya ... Eskizdeki mutluluğu ezip geçmişiz de gölgeler sevindirir olmuş bizi. Yani bir tür yanılsama... Kendimizi sevmekten kaçar olmuşuz başkalarının yüzüne bakıp kendimizi görmekten. Beni kandırmışlar anne , aslında ben onların uydurduğu kadın değilmişim özüm hiç değişmemiş zamanda... Sadece öylesine izin vermişim ki gölgelerin hayatımı kaplamasına , mutsuzlukla geçen günlerimdeki eskizi silip gölgelerle oynamışım.
İnsanların çoğu gölgeden ibaret kalmışlar zamanı eskiz kendilerini gölge sanmışlar ama biz değil miyiz eskiz aslında? Her gün başka bir 'ben' olarak uyandım... Bazen isteyendim , bazen istenilen ... Ama kendimi ben koşullamıştım ; bazen oyuncak oynayandım , bazen oynanılan...
Ama sonuçta akıp geçti zaman ve ben o kadar gerisindeydim ki zamanın durduramaz olmuştum. Her şeyi tersinden okuyup , tersinden yazar olmuştum. Kendimi alıştırmıştım bu duruma.
Aslında biliyordum hayatın temelinde yatan acıyı , zamanın çiftleştiği acıyı çok iyi tanıyordum aslında. Ama öylesine ustalıkla kılıf değiştiriyordu ki , hangisine daha çok üzüleceğimi bilemiyordum ve hep daha fazla üzülen oldum sonunda.
Bir gün gözlerimi kapatıp uykuya daldım , uyandığımda hala karanlıktı hava , mutfağa yürüdüm yavaşca , bir bardak su aldım. Sonra odama gelip gözlerimi kapadım ve rüyamı hatırladım. Hangisiydi gerçek olan ? Rüya mı? Zaman mı? Bunun öneminin olmadığını o gece anladım. Çünkü rüyalarda zamanla sevişiyordu , zaman da rüyalarla. Bir tür çiftleşmenin sonucuydu olanlar. Ben çiftleşmenin sonucuydum , zaman ürüyen , rüya üretendi ve ben doğuyordum ve diğerleri . Eskiz rüyayla zamanın birleşmesiydi ilk başta , ortaya çıkan bendim , bizdik ve daha niceleri... Hepimiz bir gölge olarak geldiğimizi sandık hayata , oysa gölge eskizden türeyendi. Ve hangisine yatkın olacağın senin seçimindi.
Gerçek olanı yakalamak zor hayatta , çünkü tek bir gerçeklik yok zamanda. Önemli olan hangi gerçeğin gerçekliğini uzun zamana yayabileceğin...
Aklıma ne geldi biliyor musun? Başka bir hikaye konusu...
İyi geceler anne!

~

2010-04-14T18:09:00.000-07:00

Bazen istediğime uyanıyorum , bazen istenilene...
Ölmek istemiyorum , ama yaşamak için kendime bulduğum nedenler sıradanlaştı.
Beni hayata bağlayan kelimeleri hecelere bölüyorlar heceleri harflere...
Bölünüyorum istemediğim yöne.
Oysa ben tüm olmak isterdim çocukken bile.
Acelem yok. Yazacağım , içeceğim , yaşayacağım ve bilmiyorum nasıl öleceğim yine.

~

2010-04-04T15:25:00.000-07:00

Bazen öyle anlar oluyor ki ; gerçekten kelimeler kifayetsiz kalsın istiyorum.
O duruma , o duyguya hangi kelime yakışabilir ki diyorum, korkuyorum cümle kurmaya...
Ama insanlar bunu anlamayacak kadar telaşlı ;
-Sıkıldın mı?
-Neden susuyorsun?
-Söylecek hiç mi bir şeyin kalmadı?
-İnsan bir teşekkür eder.
Gibi cümleler kuruyorlar , bakmıyorlar gözlerimin içine sadece gözümü görebiliyorlar.
Bazen bakmamak , konuşmamak sadece içimde yaşamak istiyorum tüm yaşadıklarımızı mal ediyorlar.
Düşünmeyi ve hissetmeyi unutan bir toplumla yaşıyoruz , önce kendinizle savaşın.

~

2010-03-23T15:26:00.000-07:00

Ne zaman gerçek bir insan görsem
Ölüm gelir aklıma.
Korkarım sakınırım
Yanlış yapmaktan.

~

2010-02-25T14:38:00.000-08:00

Yani öyle ki , adamları hiç ciddiye almıyorlardı , adamlardan tiksiniyorlardı ve kınıyorlardı adamları. Sanki onlar için o adamlar pisliğin ta kendisi demekti. Ve sanki adamlar hayatta kaldıkça , onlar yok olup eriyeceklerdi. Farkında oldukları tek şey devam etmeleri gerektiğini bilmekti ; ama onlar neye devam edeceklerini bile bilmezlerdi çoğu zaman.
Adamlar , yani onların dışladıkları hayvan kadar değer vermedikleri ve fosilleşme olayı saliselik bir olay olsa anında fosilleştirmek isteyecekleri , terslemek isteyecekleri adamlar kendi hallerinde takılırlardı , kendileriyle takılmayanlara zararları dokunmazdı.Hem onlar , adamlarla takılmak isteseler bile adamlar onlara zarar vermek için yanaşmazlardı sadece dahil edip susarlardı ve izleyebilirlerdi ancak kısa bir süre. Ama onlar adamlar için katil olmayı göze alamayacak kadar asillerdi , ama bir o kadar da zavallı olduklarının farkında değillerdi.
Adamlar sadece aletli olanlar değildi elbet yani açık konuşmak gerekirse onların zararlı diye adlandırdıkları ortamda bulunan kadınlar erkekler yaşlılar ergenler ve hatta bebekler bile zararlıydı onlar için. Çünkü o adamların hiç bir şey bilmeyerek dünyaya gelen bebekleri bile o zavallı ortamdan nasibini alırlardı onlara göre.
Ama onların atladıkları bir şey vardı : Birinci tekil , ikinci çoğul , kadın erkek , yaşlı genç , aletli aletsiz , bebek ergen fark etmez herkes zavallıydı. Herkes bulunduğu ortamın zavallı olduğunu kabul edemeyen zavallılardı.
İnandıkları din , inandıkları Tanrı , bulundukları kıta ya da kıç kadar oda hiç fark etmezdi evrene hükmeden tek bir kelime vardı kadın erkek , ergen bebek , birinci tekil üçüncü çoğul , yaşlı genç fark etmez her şey herkes ve var olan var olduğuna inanılan her şey zavallıydı sadece.
Sadece o kadar.
Sadece onlar kendilerini kabul edemiyor ve red edemiyorlardı ; adamlarsa hiçbir şeyi umursamıyorlardı.
Yani sonuçta kabullenip kabullenememek , mutlu olup olamamak seçimde kalıyordu.

~

2010-02-25T14:31:00.000-08:00

Neden orada bulunduğumu bilmiyordum , orada olan insanları daha önce birkaç kez görmüştüm ama alakam yoktu ; tabi ki o geceye kadar. Amerikan filmlerini aratmayan bir mekandaydık , içerisi fenaydı saçma sapandı ama biz dışarıdaydık. Sanki ikiye ayrılmıştık ; içeride kalanlar savaşı kabullenenlerdi bizse özgürlük isteyenlerdik. Ama sadece istiyorduk işte. Bizim aramızda ne yapmak istediğinin bile farkında olmayan savaşla barış arasında kalmış kendini ilah sanan insancıklar da vardı ama pek ilgilenmiyorduk onlarla. Çoğumuz ne dediğimizi anlamaya çalışmıyorduk , çünkü özgürlüğü bedenlerde arıyorduk … Sanki karşımızdakine dokunsak onun enerjisini alacak ve daha da güçlenecektik ve güçlendikçe özgürleşecektik. Öyle sanıyorduk … Yanıldık mı henüz bilmiyorum , Dünya sonsuzluğun ta kendisiymiş gibi geliyor şu anda , çünkü yaşam dünyadan ibaret görülüyor. Nefes alabilmek dünyada olabilmenin kalabilmenin tek yolu olsa da bununla ilgilenilmiyor , özgürlüğe ulaştıran faktörlerden çok özgürlük ilgilendiriyor bu gece insanları … Ben de onların arasındayım evet .
Ben de onlardan biriyim bu gece. İçeride saçma sapan bir müzik çalsa da benim kafam Damien Rice kafası , Amie dinliyorum beynimde. Hatta albümün tümünü saniyede harcayabiliyorum beynimin en derininde .
Etrafımızda yıpranmış tel örgüler var en üst kattayız belki ama o yıpranmış telleri aşıp özgürlüğün bedenine dokunamıyoruz , daha kolay olacağını sanıp başka bedenlere bakıyoruz. Aslında hepimiz özgürlüğü istiyor , arzuluyor ; ama korkuyoruz. Aslında hepimiz ana rahminden yeni çıkan ve ağlayan ama ağlamak nedir bilmeyen bebekler gibiyiz. Yalpalıyoruz , cenindeyken düşen ruhlarımızdan ziyade sonradan büyüyen göğüslerimize , aletlerimize , ince belimize , keskin kalçamıza falan bakıyoruz. Bunları da neden yaptığımızı bilmiyoruz , sadece iç güdüsel olarak yaklaşıyoruz ama saçma bir şekilde dediğim gibi iç güdülerimizle yanaştığımıza ruhumuzu dahil etmek yerine bedeni galip kılıyoruz.
Herkesin elinde ya içki ya da sigara var , herkesin cebinde hiç olmadığı kadar para var. Kimimiz kirli işler yapıyor , kimimiz temiz diye adlandırılan temiz maskesi takılan kirli işlerden kazandığımız paramızı bu pislik yerde bitirebilmeyi hedefliyoruz. Çünkü bitiremezsek yeni bir mekana gideriz ve yeni bir pisliğin içine bulaşırız diye korkuyoruz.
Evet , aslında hepimiz korkağız ne yaptığımızı bilmiyoruz.
İnsanlar harcamaya odaklı , bedenleri ruhları paraları dünyayı hatta çok istedikleri arzuladıkları özgürlüğü bile harcamaya odaklı.
Garip.
Ama hangimiz garip değiliz ki?
Mesela.

~

2010-02-25T14:27:00.000-08:00

Hangi hayatın içine dahiliz?
Benim hayatım dediğin hayatta ne kadar izin olabilir ki?
Mesela yaşadıklarının hiç birini aslında isteyerek yapmamış olabilirsin , koşullanmış bir hayatın sonucunda deneme yanılma yoluyla ilerleyen bir hayatta mutlu olmak da mutsuz olmak da normal aslında.
Çoğaltarak yaşamaktan bahsediyorlar , yalan !
Aslında eksilterek yaşıyoruz hayatımızı.
Üstümüzde izi kalan , kiri kalan bizi biz yaptığını sanan ama genelleştirmeden öteye gidemeyen her şeyi eksilterek yaşayabiliyoruz bu hayatta.
Bunları neden mi söylüyorum , nereden mi biliyorum ?
Tanrıyla konuştuğumu söylesem hanginiz inkar edebilirsiniz ki?
Kimin gerçeği , diğerinin gerçeğine değebilir ki?
Sorarım size.
Sevgilerle.

~

2010-02-21T05:52:00.000-08:00

Gözü kör edici bir karanlık var bugün , miğdem bulanıyor , başım ağrıyor , elim ayağım tutmuyor. Ama ben hala korkuyorum . Daha ne olabilir ki? Dünyanın düzeni ne kadar daha değişebilir ki?
Her adam benim kalan bir parçamı aldı , diğerinden arta kalan son parçalarımdan birini. Yerine küfredermişcesine kendinden bir parça bıraktı , ağırlık olsun diye ... Belki de adam olayım diye.
Ne bileyim ben anlamlarını çözemedim ki hiç. Neden böyle olduğumu , neden böyle olduklarını bilemedim.
Sadece bazen rahatlamak isterim , her insan gibi... Odamda kalmak ve hiç çıkmamak isterim . Kitapların içine gömülmek bir fotoğrafı gün boyunca seyretmek , aynı şarkıyı bilmem kaçıncı defa daha dinlemek isterim. Sadece nefes alabilmek isterim bazen ben.
En azından birbirimizi iyi hatırlarız...
En azından...
Çok üzgünüm ,
Hayır değilim . Burada olsan seni öldürebilirim . Çünkü benim bir parçam sende. Buna hakkım var kendi parçamı öldürmeye hakkım var bence.
Kendi isteğiyle doğamıyorsa insan , kendi isteğiyle ölebilmeli .
En azından bunu yapabilmeli.
Hayatıma değen her insanı öldüreceğim bir gün...
O zaman belki de yeniden doğardım bir başka tende.

~

2010-02-20T18:28:00.000-08:00

Kendimden korkuyorum evet. Bir gün çok garip bir intihara eşlik edeceğimden ve sonra kendimi imha edeceğimi duymanızdan korkuyorum. Herşey simsiyah ! Herşey karanlık ! Pesimist değilim , karamsar değilim , kavgalarım sıradan değil , sinir krizlerim boş yere değil !
Ben sadece seni seviyorum .
İşte sadece o kadar.
Diğerleri ! Sadece palavra.
Anlayacağın kendimle kavgalarım.

~

2010-02-20T18:20:00.000-08:00

YOKYOK

~

2010-02-20T18:01:00.000-08:00

Hepsi bir taklit gibi...
Benzetmek için ... Benzemek için ... Onun için , benim için bizim için...
Yine sesini duymak , yine hayaller kurmak , yine baştan başlamak , yine sonlandırmak ...
hani bir masal yazamaya başlarsın ve sevdiysen sonunu bildiğin halde sürekli aynı masalı yazrasın ya öyle bir şey ... Garip . Özlemişim , özlemiş , değişti herşey ama duygular değişmiyor.
Kendine iyi bak.
Canımız cehenneme.

~

2010-02-12T19:34:00.000-08:00

Yani söylenecek çok şey var ama dedin ya
kelimeler...
Sevmiyorum ama elimde birtek onlar var
kendime ulaşabileceğim ulaşmaya
çalıştığımı kanıtlayabileceğim bi onlar ...
kime dersen
kendime
çünkü
ben bir insanım ve insan çoğu zaman
sadece kelimelerden anlıyor.

~

2010-02-12T18:15:00.000-08:00

Kılıfın , beni mutlu ediyor, ama bu kılıfın içinde dışından farklı birşeyler olduğu belli, bilmiyorum, anlamıyorum da, aslında çok iyi de anlıyorum ve belkide, freud öldü belki de yaşıyor yaşıyorsa, senin içine girmeli, orada karanlık , zifiri karanlık bir yervar şeytani ve kötü biryerişte o yeri ateşeverip çıkmalı içinde.

Yapamıyorum.

bana yapamıyorum demen .sen şuan elinde kocaman bi usturayla bekliyorsun bileklerini kesmek için işte o "yapamıyorum" cümlesi , oradaki "yapamıyorum" cümlesi senin o karanlık yönün yanıp aydınlanabilir belki, yakılırsa ama orası yanarsa sen de yanarsın gibime geliyor

Bana da öyle geliyor belki de o yüzden uzak duruyorum kendimden.

Zeliş sorar : Neyim ben ?
Temmuz cevaplar : 2 tane cevap var
1- çocukluğunun altında boğulmuş , büyütülmüş, büyümek zorunda bırakılmış,
2-hah
annesin, anne, sen bir annesin, ama nası bi anne ... ciddi, otoriter bi anne, öyle bi annesin ki kendi karnında çıkan kızının güzelliğini kıskanıyosun, ondan nefret ediyosun, ama ona çok çok çok iyi bakıyosun
şuan bu 2 sinin iç içe geçmiş haliyle canlanıyosun aklımda.

dediğim gibi (daha önce) umurumda diil aslında bunlar... ama şu var zeliş, eğer bir terapist eğitimini teorik olarak alsaydım, sıyyarca seni sadece seni incelemek, benim çok ilgimi çekerdi, düşününce çok garip, hayır bunu ciddi olarak istiyo olmam çok ilginç, bu yüzden, çok umurumda oluyor işte... böyle olman dan çok "mutluyum" sen mutlu değilim diyorsun,,, "mutluluk" bir ütopyadır diyorum bende .

en basitinden bişey sormam lazım
mesela
seni gözümde bile canlandıramadığım bir sahne mesela
olur mu bilemem ama ben canlandıramıyorum,
sen gerçekten her hangi birine, deli gibi aşık olabileceğine inanıyormusun? ama deli gibi gözünü kör edicek şekilde,,,,
yada VE
gerçekten, evliliğin , yahut paranın sana iyi şeyler sağladığını ve bu ikisine kavuştuğunda huzurlu "mutlu" olacağına inanıyormusun...
hiç sanmıyorum,,
diceim o ki

"mutluluk" dediğin kavramın toplumun , bu senin yapamadığın şeyleri yapan kesiminin yarattığı bir kavramdır
ve tüm bu şeyler gibi sahtedir,
bu yüzden de bir ütopyadır
zaten mutlu olamazsın

Biliyorum mutlu olmak istemiyorum bu durumu değiştirmek istemiyorum ilgimi çekmiyor inan sadece bazen
Sadece kısa zaman dilimleri içinde ( ama bana asırmış gibi gelen ) mutsuzluğumun içimde patlaması beni deli ediyor dışarı akıtmalıyım diyorum sanki
Hep
Bir savaş içindeymişim gibi , insanlar hissetmediğimi söylediklerinde sadece gülüyorum küfretmek bile gelmiyor içimden inan ben
Kendimi çözmeye çalışırken öleceğim bunu biliyorum.

bunlar çok sıkıcı.

bana söylemek istediğin her hangi bir şey var mı?

Bana iyi geliyorsun.

Garip , lisedeyken psikoloji eğimi almak istemiştim hep , belki yükseğimi bunun üzerine yaparım.

Ne bileyim , nasıl olduğumu nereden bileyim ki ?

İnsanlar neden kabul edemiyorlar kendimi yaşayarak çözmek istediğimi ?

~

2010-02-12T10:44:00.000-08:00

Hayatımız nasıl bu hale geliverdi diyorum bazen . Ne çabuk , ne hızlı değişti herşey.
Meğer yıllar ne kadar hızlı geçiyormuş. Çocukluğundan bir iz gelip seni bulduğunda , o günlerini hatırladığında nasıl da acıyla gülüyormuşsun aslında. O günlerimi elde etmek için özlemiyorum aslında , sadece bu günlerimi de o günlerim kadar gülerek hatırlamak istiyorum belki de. Alışkanlıklardan kolay sıyrılamaz insan , ama alışkanlarını sekteye uğratmak o kadar koymaz çünkü bir gün geri dönüp kaldığın yerden gerçekleştirebileceğini bilirsin. Ama umut kalmazsa eğer , biterse en ufak olanı bile o zaman ta en içten vuruyor insanı. Yeni bir hayat , ama kökten , pek o kadar da kolay olmuyor. Bir zaman sonra insan üzerindeki yükleri taşıyamaya taşıyamıya emekleyerek koşmaya çalışıyor. Ama bebekler koşamaz ki , sadece çabalarlar . Bu dertlerden kurtulmak için daha ne kadar büyümem gerek ? Tüm bu hüznü durdurabilmek ve zevk alınabilecek hüzne çevirebilmek için daha ne kadar yaşlanmalı bedenim , daha kaç kez sekteye uğramalı ruhum. Hissetmemek mi? O ben değilim , sen hissetmemenin ne demek olduğunu öğrenememişsin ... Hissizliğin ne demek olduğunu bilememişsin.
Dedim.

~

2010-02-11T18:03:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=D3_6HuKxouY

~

2010-02-11T17:50:00.000-08:00

"Sizler özel değilsiniz, sizler güzel yada eşi benzeri olmayan kar tanesi de değilsiniz, sizler işiniz değilsiniz, sizler paranız kadar değilsiniz, bindiğiniz araba değilsiniz, kredi kartlarınızın limiti değilsiniz, sizler iç çamaşırı değilsiniz, sizler her şey gibi çürüyen birer organik maddesiniz... bizler bu dünyanın şarkı söyleyip dans eden yeri geldiğinde dalga geçen yeri geldiğinde gülüp geçen pislikleriyiz. "

~

2010-02-11T17:46:00.000-08:00

Bugüne kadar

yaptığım en büyük

bencillik nefes almaktı.

~

2010-02-11T17:36:00.000-08:00

Bu gece Ampop bende kalıyor , Reamonn az önce gitti ama dayanamaz gelir yine.
Evet ağladığımda peçete kullanmak yerine tuvalet kağıdını kullanmayı tercih ediyorum.
Sabah dişlerimi fırçalarken bir yandan lavoboyu ovuyorum.
Blogumdan ziyade defterimi seviyorum.
Kedili herşeye bitiyorum.
Bazen insanlardan sıkılıyorum.
On güne kadar taşınıyorum.
Ben bunları söylerken kapıyı açıyorum a bir bakıyorum ki Coldplaygiller gelmiş.
Hoşgeldiniz diyorum.

~

2010-02-11T17:30:00.000-08:00

Günlerdir süren uykusuzluğumun nedenini kestiremesem de ,
Uyuyabilme ihtimalim oluşu güzel bir his. Ancak ben hala yatağa uzanmamışken , ihtimallerin hepsini sildiğim gerçektir.
Alkolik değilim.
Değişik insanlar tanıyorum son zamanlarda daha da fazla.
Bazı şapşalları özlüyorum.
İnsanlar bıraktıklarında zaman orada durur , ruhsal gelişim orada kurur sanıyor ya en çok buna tav oluyorum.
Sigaramı yakıyorum.
Ampop dinliyorum.
Günlerce uyumamayı planlıyorum.

~

2010-02-11T17:28:00.000-08:00

Gecenin koynuna

giren yağmur gibi

ağlamıştım hatırlıyorum.

Ters akan damlalardandım

ben de.

~

2010-02-11T17:15:00.000-08:00

Keşke beni eski bir fotoğrafta bulsaydın bu gece.

~

2010-02-11T16:16:00.000-08:00

İlk defa böyle hissediyordum , dalgaları bile başka izliyordum , dokunamadığım birini arzuluyordum.
Ona yakın olmak , onu kendime bağlamak için kadınlığımı kullanmıştım.Ruhuna sahip olabilmek için , bedenimi ruhuna saymıştım.
Bir süre hiç ummadığım kadar güzel aktı zaman , dalgalar bile farklı gözüktü gözüme , kimisi sıçradı yüzüme.
Ve sonra , onun da hayat olduğunu farkettim.
Değer verdiğin birine bedenini de ruhunu da (s)atsan , sonunda hayat gerçeğine dönüşüyorsa eğer değmeyeceğini anladım.
Hüzübkü filmler gibiydi , onu izlemeyi severdim ama hiç dokunamadım.
Dedi kadın.

~

2010-02-09T17:48:00.001-08:00

Herşey değişiyor , rüzgarın yönü bile.

~

2010-01-28T17:29:00.000-08:00

Bu gecenin rengi siyah.
İlk defa bu kadar içime sindi.

~

2010-01-23T18:03:00.000-08:00

The Decision Made Itself — Now It’s Overhead

~

2010-01-23T17:53:00.001-08:00

Ve şimdi de :

Tears — The Chameleons

~

2010-01-23T17:42:00.003-08:00

Kar - da - Sanat.

~

2010-01-23T17:42:00.001-08:00

Black Wind Blowing — Billy Bragg & Wilco

Gecenin şarkısı bu olsun.

~

2010-01-23T17:32:00.000-08:00

Beirut'lu bir sabaha uyanmak...
Benim için sık rastlanan bir olay aslında. Beirut , sabah , kahve ve sigara ... Arınmanın bir tanımı olsa belki de bu olabilirdi diyorum.
Birileri benimle fena halde kafa buluyor olabilir bilmiyorum.
Bugün garip bir gündü ; sabah uyandığımda dışarının karlarla kaplı olduğunu gördüm bembeyazdı kirlenmemişti henüz ki benim penceremden dışarıya baktığında insanların kirletebileceği türden bir alan göremiyorsun pek , pek hoş pek.
Bugün giyinmem bir saatimi almıştır ama yine de üşümeyi nasıl başardım ben de bilmiyorum.
Garip metrobüsten inip aynı yolda ilerliyordum , hergün görmeye aşina olduğum pilavcı ve çevresinde pilav yiyen insanlar yoktu bugün , çingeneler çiçek satmaya çıkmamışlardı ama bir amca her gün olduğu gibi bugün de orada saz çalıp şarkı söylüyordu. İnsanlara enteresan geldiği için fotoğrafını çekiyorlardı bense hikayesini merak ediyordum . Adını öğrenmek istemek gibi birşey değildi bu.Gerçekten hikayesini merak ediyordum.
Sonra okula doğru yürümeye devam ettim , aklımdan amcanın hikayesini kurarak , okuyarak belki de , belleğimde ona dair birşeyler vardı çünkü...
Okul yalan oldu ve Taksim Ses Tiyatrosunun yolunu tuttuk biz de.
İçinden Tramvay Geçen Adam ...
Uzun zamandır bu kadar etkilenmemiştim inan.
Harikaydı.
Sahne harikaydı , Ferhan Şensoy harikaydı .
Ağladım , ama ağladığım muhtemelen oyun değildi.
Sahne de onu görmeyi seviyorum ben.
Neyse on bir gibi taksimden ayrılıp evin yolunu tuttum.
Sonrası bir garip olaylar silsilesi.
Özlemişim. Hem de çok.
Bitti.
Yazamam.

~

2010-01-15T04:25:00.001-08:00

Kara Kurmaca.
Yalnızlık bile , yalnız kalmamamız için uydurduğumuz bir masal aslında... Çünkü ne zaman birine sorsam , ne zaman dinlesem birini bana yalnızlıktan bahsediyor farkında olmadan. Ama gerçek olan yalnızlıktan değil , sapkınından . -Mış gibi olanından işte...
İnsanlar çeşit çeşit hiç itirazım yok zaten , olsa da ne değişirdi ki... Sadece anlamlandıramadığım noktalarda anlam aramaya devam ettiğim için , yorulduğum halde emekleyerek koşmaya başlayacağıma inandığım için yani bir yanım hala çocuk kalabildiği için kızıyorum bazen kendime.
Acı çekiyorum evet , ama bazen yani normalinden ; ama itirazım yok buna seviyorum o hallerimi. Ne kendine acı çektirmeyi seven biriyim , ne melankolik rüzgarlarda eserim , ne de gerçekten her anı bıcır bıcır bir periyim . Deyim yerindeyse eğer yaşamaya çalışan varlık gibi bişeyim. Ne farkeder ki ...
Düşünceler dolaşıyor beynimde sayısızca , replikler akıyor , görüntüler geçiyor , içtiğim şarap yavaş yavaş bitiyor , bazen yaşadığım her şeyin bir yanılsamadan ibaret olduğu falan geliyor aklıma , düşüncelerime. Beni tanımayanlar hakkımda yorum yapıyor , tanıyanlar konuşabilecekken susuyor. Hayatıma yeni insanlar giriyor , kimisi çıkıyor hayatımdan , kimisi çıkarılıyor , kimisi ne yaparsa yapsan gitse de kalsa da dursa da değişmiyor yeri.
Karışık hislerim , neredeyim bilememekteyim . Yapmam gerekenleri yapıyorum sanırım yalnızca ... Boş boş durmuyorum elbet yazıyorum çiziyorum üretiyorum her gün farklı şekilde nefes alıyor , yataktan başka şekilde uyanıveriyorum ama ama ama ... İşte koca bir ama!
Bence herkesin önemsenmeye ihtiyacı var , sokakta tanımadıklarının bile.
Bir daha düşün bence.
Tanrı bizi görüyor olmalı , belki de gülüyor gülümsüyordur kim bilir.

~

2010-01-08T14:17:00.000-08:00

Bu yazıyı okuduktan sonra gözlerini kapat ve düşün...
Hayatın odacıklardan oluştuğunu düşün , bizim bölmelerimiz bizim odalarımız ve bizim manzaralarımız.
Bir oda içinde birbirinden bağımsız iki çift düşün iki kadın ve iki erkek...
İki çiftin de başka hikayeleri var başka alıp veremedikleri , başka sözleri , başka acıları , başka heyecanları...
Ve bu çiftlerin asla kavuşamadıklarını hayal et , hep yan yana olup hiç kavuşamamak...
Elini tutmak deil mesele , göz göze gelmek değil sadece kalbinde başka birisininde olabileceği - olduğu düşüncesi...
Uzun süren çılgınlık dakikaları , delirişler , sessiz gelen travmalar ve sonunda boom oyun bitti derken yeni bir günde yeniden başlamak hikayeye hem de aynı oda içinde ve aynı boşluk içimizde.
İnsan birini sevdiğinde en küçük bir hareketini bile büyütür gözünde , öyle olsun ister o da kendisinin düşündüğü kadar onu düşünsün ister hatta böyle olduğunu kabul eder inceden inceye.
Ama her insan başkadır , her hayat farklı insanların bedeninde bulunan eller gözler bile birbirinden farklı.
Geceleri sessizce iç çekişler , bitmeyen düşünceler , birbirine bağlanan sayısız dilekler....
Gece hiç bitmez ki aşıksan!
Ama aşkın kime ? Kendine mi ? Karşındakine mi?
Ayırt edebilmek önemli olan.
Odanın içinde olan bir çiftten yola çıkalım hadi. Bunu gerçekten yapalım.
Bir kadın ve bir adam .
Tek bir gecede sessizce bir olan ruhlar , her ne kadar sadece beden gibi gözükse de...
Ve sonrası tam bir karmaşa...
Ne yapacaını bilememek , ne olacağını ... Odadan çıkmak istememek , odada olduğunu kabul etmemek belki de... Ne farkeder hepsi arada kalmışlık.
Dİğer çifte gelince tam bir bilmece.
İçimden yazmak gelmedi , belki yine yazarım.
Bu sefer farklı bir dilde.
İyi uyu İstanbul , iyi uyu bu gece ...
Yarın yeni bir gün olacak , farklı travmalar içinde.

~

2009-12-30T17:02:00.000-08:00

Gecenin bir yarısı Oi Va Voi eşliğinde sayısız sigara içmek...
Boş bir sayfa , sayısız düşünce , sayısız fikir , sayısız dert ... Pek mutluluk yok evet bunların hepsinden doğan ben varım...
Yeni yıla girerken yeni bir yazı yazma düşüncesi.
Evet saçma.
Ama belki de iş yarardı , yani kendimi sıfırlayabilirdim böylelikle ; insan her yolu denemeli deil mi? Evet evet denemeli.
En sevdiğim şarkılardan biri çalıyor işte - yaz yaz der gibi - Yesterday's Mistakes.
Bu yıl ne mi oldu ?
Neler olmadı ki türlü türlü şakalar falan.
Bak odaklanamıyorum yine . Sanırım en büyük sorunlarımdan biri bu oldu ; o kadar çok düşünce o kadar çok fikir var ki kafamda hangi birinden başlasam hangisini anlatsam hangi derdime iç çeksem hepsi birbirine karışıyor işte.
Eskiden yani hissetmeye çalışırken daha iyi yazardım ben belki de bu an gerçekten anlık bir şeydir yani uzun süren bir an gibi...
2009 yılının son aylarında o kadar boktan olaylar oldu ki , sanırım tüm bir yılı gölgelemeye yetti. Düşündüm acaba bu yıl yaşadığım güzel anlar hangileriydi diye. En başta istediğim okulu kazandım bir kere başlı başına bir yılı doldurmaya yetebilecek bir mutluluk olmalı aslında.
İşte tam da bu noktada şu soru geliyor aklıma :
Neden mutluluk hüzün kadar kalıcı değil?
Sonra hemen kendi tezimi hatırlıyorum çünkü hayatın temelinde yaş pasta gibi acı ve mutluluk üstüne serpiştirlen parça çikolatalar o kadar. Hayatı güzelleştiren nokta yani mutluluk , ama ağızda kalan tat yine aynı kocaman bir yaş pasta tadı...
Olsun ben hüzünden kaynaklı mutlulukları da onaylıyorum aslında. İnsanların yüzlerindeki melodramı seviyorum. Bunun pislik olmakla bir alakası yok , insanları gerçek kılıyor sadece benim gözümde...
Hayatıma yeni giren sayısız insan ve hayatımdan çıkan ya da çıkardığım insanlar ... Hepsi yaşadığım ve nefes alabildiğim her saniye benimle olacaklar ne garip.
Aslında garip de değil dürüst olalım düz mantık bakalım beyin bu boru değil tabi ki hep aklımda olacaklar ama aklımın odaları dar onu ne yapacağız ?
Aklıma geldi de birden yeni yıla sayısız renkli uçan balonlarla girsem ne süper olurdu! Şahane ötesi olurdu sonra bir kaçını paylaşırdım insanlarla dua edebilsinler diye. Çünkü insan böyle işte illa tutunacak bir dal arıyor , dalın nereden geldiğini sorgulamadan...
İçimde dünyayı yaşatıyorum desem bana inanır mısınız?
Ben herkesim desem...
İnanmasanız da bir şey değişmez ya yine de inanıp bu lunaparkta rengarenk ışıkların altında keyifli bir yolculuğa çıkmaya niyetlenseniz hiç fena olmaz....
Tamam şimdi susayım birazdan belki yine konuşurum.
O zaman :
Cıngıl bıngıl cıngılı bels.

~

2009-12-26T10:46:00.000-08:00

İnsan milli oldukça - hangi konuda olursa olsun - kazandığını sanıyor.
Ama hep kaybediyor aslında , kazanabileceğin o kadar az gerçek var ki.
Geç gelsin , yarım kalsın zaten karmaşığım.

Listen : Juno Soundtrack.
Yea.

~

2009-12-20T23:09:00.001-08:00

Günaydın İstanbul kardeş (:

Güzel bir güne merhaba.

Bir martının kanat sesleriyle uyandım bugün , aslında hiç gözlerimi kapatmamıştım. Coşku doluydu , gözlerim acıdan değil mutluluktan doldu bu sabah. Bu sabah cidden bişeylerin güzel gidebileceğine inandım. Huzur doldum , umut ne güzel şey değil mi ? Umudu olmadan insan yaşayabilir mi? Sen olmadan insan yaşayabilir mi?
Kimler vardı geride unutulduğunu sanan , kimler vardı belki de unutulup hatırlandığını sanan.
Bi müzik tadındasın bu sabah , piaonun tuşları sanki vücudundan akan bir ferahlık bu sabah.
Ne kirli bi geceden gelen sessin bugün , ne hayaller alemine akıtan bir uyuşturucu. Bugün sadece sensin , bugün sadece benim ve ilk kez bu sabah biz olmadan da mutluluğu yakalayabilirim.
Ve güneş ışıklarını iletirken perdenin ardından biliyorum ki bigün benim olacaksın.
Tüm günahlardan öte , tüm keşkelerden ziyade sadece benim olacaksın.

Şarkı bitti. Sustum. Belki gece yine gelirim. Sesime ses veren olursa...

~

2009-12-20T23:09:00.000-08:00

Günaydın İstanbul kardeş (:
Güzel bir güne merhaba.

~

2009-12-20T12:34:00.000-08:00

Nereden ve nasıl baktığınla alakalı değil mi her şey?
Dün bir düş kurdum , öylesine gerçekti ve öylesine güzeldi ki! İnandım bu dünyanın bir düş ; yaşadığımın düşüşten sonra gelen gerçek bir mutluluk olduğuna.
Dümdüz bir denize bakıyordum ve sadece ben vardım uzun kumsalda. Gökyüzü de deniz gibi dümdüzdü ve birleşimlerinden doğan ışık kümesi içimi ısıtıyordu.
Kimse yoktu ama yalnız hissetmiyordum , kalabalık değildi çünkü! Çünkü suratıma bin bir türlüsünü söyleyip arkamdan farklı davranan zavallıcıklar yoktular.
İnanılmaz güzel bir müzik çalıyordu ve ilk defa bir adamı anımsatmıyordu bana yada yaşadığım hüznü mutluluğu yada heyecanı. Sadece çok güzeldi müzik işte. O kadar ... Ötesi yoktu. Tepkisizdim , öylece duruyordum sadece bakıyordum yorulmadan , düşünmeden , düşmeden ...
Sonra gözlerimi araladım ve uyandım insanların pisleştirdikleri bu dünyaya...
Hatta benim bile pislettiğim bu boktan dünyaya uyandım.
Merhaba.

~

2009-12-16T16:43:00.000-08:00

Yalnızız.
Yalnızca denize yürüyoruz.
Sen de yalnızsın ben de .
Ama aynı adımlarımız.
Ben de kararsızım sen de.
Ve sadece geceyle birleşebilen günde
Kendimi bulmaya çalışmak
Sadece bir deneme.

~

2009-12-16T16:04:00.000-08:00

Beirut'lu bir sabah Led Zeppelin'li bir geceye uzarsa...

~

2009-12-10T17:31:00.000-08:00

Şimdi denizin dibinde sigaramı dibine kadar çekerek titremek isterdim , aslıma uygun şekilde.
Belki bi müzik duyardım içimden , belki dans ederdim dalgarın arasından.
Ama titrerdim aslıma uygun şekilde.
Denizle bütünleşmek isterdim ve hiç konuşmadan geceye , hiç konuşmadan geceyle titreyerek sevişmek isterdim. Gözyaşlarım akardı , siz yağmur sanardınız ama acı çektirir di bana gece anlamazdınız. Tanrı bile gözlerini kapatmış geceye , bütünlüğüm bundandır. Geceye aşkım , şevkim , bağlılığım bundandır.

Kalabağın arasından sıyrılıp kaçıyorum geceye , insanlar geçiyor yanı başımdan hepsinin derdi başka , hepsi farklı bi yansıması Tanrı'nın belki de bundan dolayı nefret edemiyorum onlardan.Karışık hislerim , karışık suratlar , saçma sapan hayatlar , çıkmaz sokaklar , yanıp sönen sokak lambaları , ıslak arnavut kaldırımları , başka adamlar , başka sorunlar , başkalaşımlar , başka sesler , başka nefesler , başka hisler , başka mimikler , başka ritmler , başka yalvarışlar , başka feryat figanlar , başka renkler , başka dinler , başka ırklar , başka dokular , başka kokular ; hepsi gecede değil mi? Geceyle bütünleşen ben değil miyim ? Bu yüzden bana deli demeyin , dengesizim hak verin aynı geceyle bütünleşenler gibi.

~

2009-12-10T17:12:00.000-08:00

Yıldızların korkup kaçtığı bir gecedeyiz. Boşluk nedir bilir misin ? Mutlaka bir fikrin vardır , ama benim içimde ne hissettirdiğini anlayabilir misin ? Yoksa sen de bu gece yıldızlar gibi misin?
Bu gece ölüler geliyor yanıbaşıma , diri görünenler soluyor ; insanlar geçiyor etrafımdan korkmuyorum. Özgürlük notaları dans ediyor baş ucumda , ikilemler pusu kuruyor kapı aralığında. Ve ben ilk defa hareketsiz duruyorum , yağmurların yağmasını beklemiştik kavuşmak için , yağmurlar yağdı hava soğudu rüzgar hiç bıkmadı korkmadık ilk başta ama sonra hareketsiz kalan bedenimiz ruhumuza sahip çıkınca , tecavüz edince bedenimiz ruhumuza fark ettik ki yavaş yavaş buz tutmuşuz. Ve biz artık erimeye çalışsak da bulanıklaşmış duruluğumuz.
Seni özlemediğimi mi sanıyorsun , yıldızlar gibi değilim ben . Gök yüzünde gördüğün ay da değilim , yıldız da , güneş de... Gecenin rengiyim belki de . Tanrı'nın sarhoş olduğu bi günde tuale boyadığı bi rengim , adım önemli değil benim. Bana seslerinle geliyorsun , yüzünü okşuyorum hareketsiz duruyorsun , konuş diyorum susuyorsun ve hiç beklemediğim anda bilinen masalların aksine arkana bakıp gidiyorsun . Önüne çıkıyorum engel olmaya çalışıyorum sana , kendimden geçiyorum deliriyorum belki de , belki de ruhumun bedenime hükmetmesine izin veriyorum. Sen bozmuyorsun kendini gayet ciddice çekilmemi istiyorsun , doğru diyorum doğru ben Tanrı'nın sarhoş olduğu bi gecede gökyüzüne püskürttüğü bir rengim hakkım yok dur demeye...
Ve sen gidiyorsun , farkında değilsin aslında kaçıyorsun. Bu gece yıldızım sensin ; korkak parlak ama uzak çok uzak...

~

2009-12-06T18:37:00.000-08:00

Adıma dikili intihar çiçekleri.
Hava soğuk , çok soğuk hava.
Sen mavi bir gökyüzünden düşmüşsün yanıma.
Ve ben sana şarkılar söylüyorum elim saçlarında.
Yeniden başlayamıyorum ,
Eksik kalıyorum her defasında.
Ninni gibi geliyor ağlayışlarım insanlara,
Bilmeden uyuyorlar ağıtlarıma.
Ağıtlarıma uyanıyorlar.
Düştüğümde ağlıyorum ,
Güldüğümü sanıyorlar.
Odanın içindeki herşeyi yerle bir ediyorum,
Ama alamıyorum hırsımı,
Hırsımın sebebini bilmiyorum bile.
Ağlamak da rahatlatmıyor artık acı veriyor nefesler.
Adını ben koysaydım bu hikayenin
Soğuk yaz derdim.
İntihar çiçekleri serperdim sayfaların arasına.
Kokusu geceye benzerdi inan.
Üşümüyorum ,
Ağlamıyorum ,
Gülmüyorum ,
Duymuyorum ,
Yaşamıyorum ,
Ölmüyorum ,
Sadece intihar çiçeklerime sarılıp ,
Düşerek düş görüyorum.
Beni rüyalarına sığdırma ,
Beni hayatında tutma ,
Ölmeyi bile beceremiyorum.
İntihar çiçekleri adıma serpilmiş.

~

2009-11-24T06:51:00.000-08:00

Kayıplarıma sevinen bir gecenin koynunda
Hıçkıra hıçkıra ağlarken
Aklıma düşen suretler
Aklımdan geçen hiçlikler
Ve birde varolmayı başarabilen bedenim var.
Şu an karşımda sen olsaydın eğer
Boğazına yapışır sıkıca sarardım seni
Bu gece yanımda sen olsaydın eğer
Hiç korkmadan nefretle dolu sevgimle
Öldürdüm seni.
Ve hiç pişmanlık duymazdım bundan
Her şeye bir kulp bulunduğu gibi
Buna da bir kulp takar
Bağışlardım kendimi.

~

2009-11-01T05:42:00.000-08:00

Gözlerimi aralamaya başladığımda
İçeriye sızan ışık , toz bulutcuklarını
Çarptı yüzüme.
Neredeyim diye düşündüm ilk defa kendi evimde.
Ve dün yanımda uyuyan adam şimdi nerede?
Hatırla ;
Uzun bir yol vardı ve elimden tutmuştun
Yağmur tüm kiniyle yağıyordu tepemize.
Arınmak istiyorum diye bağırmıştım
Sen belimi sıkıca sardığında
Arınmak istiyorum diye yalvarmıştım
Yürümeye başladığımızda.
Hatırla ;
Söylemiştim sana hala masallara inandığımı
Ve çok sevdiğim insanlardan kendimi
Korumak zorunda kaldığımı.
Ağlamıştım yağmur gibi ,
Cesaretli değildim gökyüzü kadar.
Hatırla ;
Ben konuşup dururken beni sessizliğinle
Cezalandırdığını.
Ama kızamıyordum da sana
Çünkü biliyordum ki sessizliğin
Mutlu olmamı istemendendir.
Biliyordum ama inanamıyordum işte.
Hatırla ;
Merdivenlerden koşarak çıkarken
Süzülüyordu tenimden yağmur damlaları
Arınmak istiyorum dedim
Damlalar tenime battı
Kurtulmak istiyorum dedim
Ellerim titremeye başladı.
Kriz geçirdim dün gece
Yok oluşların dönüşümün arınmanın arifesinde.
Şimdi kendimden utandım
Dün gece kimle sevişmiştim acaba diye.
Hatırladım ;
Sen benim sinir krizlerimde
Tanrı tarafından üstüme akan bir damlaydın.

~

2009-10-29T15:04:00.000-07:00

Aşk bir başlangıçtır sadece.
Kendini sorgulaman gereken yerde , teslim edersin bir başkasına ruhunu da bedenini de... Ve sonra kendi iç çatışmaların ve onunkilerde ilişki boyutuna taşındığında dünyanı karartan durumlar halini alır. Aşk iki kişilik bilinir , ama aşk tek kişiliktir aslında. Kendine hayran oluşunun kanıtı , kendini sevebilmenin en kestirme yolu...
Bazen bir başkası olmadığında hayatında ve yapayalnız hissettiğinde kendini eksikmişsin gibi gelir. Çünkü yüzleşemezsin kendinle , karar veremezsin sona ulaşmak zor gelir belkide.
Kim ne derse desin aşk tek kişiliktir aslında ve insan önce kendine aşık olabilmeyi bilmelidir.
Chopin dinliyorum şimdi , aşık oluyorum ve daha da mutluyum bu gece .

~

2009-10-28T10:21:00.001-07:00

Hayat bana daha neler gösterebilir heyecanla merakla bekliyorum açıkcası.

~

2009-10-28T10:20:00.001-07:00

Incubus bence derdime derman bi grup.

~

2009-10-27T17:14:00.000-07:00

Bazı zamanlar vardır kalabağın içinde kendini yalnız hissettiğin.
Yada insanlar seni boşlukta görürken içine milyonları sığdırdığın.
Kendince bir dünya benim yaşadığım.
Ve içinde insan olduğum.
Gerçek bir insan ; yani normal kalıpların dışında belkide hiç hayal bile edemeyeceğiniz.
Bilmem içimden geldi söyledim sadece.
Bugece sarılıp uyumak istiyorum ben.

~

2009-10-26T03:14:00.000-07:00

Sıradan bir gün dönümü yaşıyor evren
Ben anlamlar yüklemeye çalışıyorum
Ortasından başladığım güne.
Sen muhtemelen sabah erkenden kalkmış
Ve yapman gerekenleri yapmaya başlamışsındır.
S
O
N
R
A bebeklerin doğuşu geliyor gözümün önüne
Çoğu hayata eksiden başlıyor
Eksik başlıyor
Kimiyse fazla donanımlı.
İkiside can yakıyor.

Çocukluğumdan bu yana mutluluğa aşık olduğumu görüyorum , acaba benimde hastalıklı yanım bu mu? Yani insanları bu kadar çok sevmem rastlantı sonucu mu? Yoksa bu benim lanet bir huyum mu? Eksiklerimi düşünüyorum ve Tanrı'nın bana verdiği güçleri ;
S
O
N
R
A kendi kendime edindiğim güçlerimi
Seni ve denizi düşünüyorum
Nerede olursan ol
Ben seni nerede bırakırsam bırakayım
Karşıma dikiliyorsun.

Belkide hastalığım sensindir diyorum. Vücudun başka kadınların vücuduna değdiği zaman acı çektiğimi , hissettiğimi düşünüyorum , muhtemelen şimdi de sevişiyorsun. Artık bende yabancılaşıyorum kendime .
Kendime kendimden geriye bıraktığım tek hediye yazdıklarım .
Bana Clementine de , çünkü ancak
Clementine kabullenebilir bu sessiz kaybedişi.

~

2009-10-20T10:57:00.000-07:00

Dakikalar yerlerini uzunca sessizliklere bırakıyorlar. Yaşadığım şehir başka bir güzel , başka bir anlamlı geliyor. İnsanları dinlediğim kadar izliyorum da ve gördüklerim beni duyduklarım kadar şaşırtmıyor. Çünkü üstlerine geçirdikleri kıyafetleri iyi taşıyor insanlar. Sadece belli başlı kırılma noktalarında açık veriyorlar ve birbirlerinin gözünden anında düşüyorlar.
Bir haftadır tanıştığım bir insan benimle konuşmak istemediğini ve bunun benimle değil kendisiyle ilgili olduğunu açıklıyor. Kayıp olarak görmüyorum onu , çünkü kazanmadım da yada kazanmadı bile varlığımı kazanmamayı seçti. Kendimi üstinsan ilan etmiyorum ama sabırlı olduğumu biliyorum. Ve bekliyorum da , sonuca bağlamak için acele etmiyorum . Hatırlıyorumda en önemli eserler bile yarım kalmışlar , bütüne ulaşamayacağımı biliyorum.
Kendime acımıyorum , acımıyorum insanlara da bize yüklenen bir sistem varsa kaldırabiliyor tüm yaşananları. Garip ama anlamayada çalışmıyorum , olduğu gibi görüyor ve yaşıyorum artık.
Ben hala insanları çok seviyorum.

~

2009-09-19T04:54:00.000-07:00

Sessizliği delip geçen zaman

Yeşil suların ardında gösteriyor seni.

Huzur ve isyan arasında bir yerde ,

Sadece tamama erdirmek için düşlüyorum seni.

Yaşananlar ve yaşanmaya ramak kalanlar

Herşey aklımda , herşey içimde hala.

Başkalarının sesleri

Başkalarının yüzleri var etrafımda.

Benim teslimiyetim hala sana.

Hala sana dönük yaşamaya umutlandığım herşey.

Hafiften geliyor rüzgarın nameleri ,

Yağmur seni silmek istercesine yağıyor .

Tanrı bile bize küsmüş ,

Dünya bile tersimize dönüyor.

Ne umut var ne de umutsuzluk kıyılarımda.

Hiçlikle varolan bir mülteci gibi ,

Ne aradığımı bilmezcesine düşlüyorum seni.

Eğer bir noktaya erecekse varlığım ,

Bunun sadece seninle olacağını düşünmek

Çocukluğumdan kalan bir his gibi.

Varolan tek gerçek ,

Varlığımı sürdürebileceğim tek kanıt sanki.

Her defasında dışa vurumum farklı hislerimi.

Bazen bir kemanın sesi oluyorsun ruhumun süzgecinden ,

Bazen saçma bir oyundaki replik gibi.

Bazen tuale işlenen bir fırça darbesi

Bazen yazıya dökülen lekeli hisler gibi.

Ne yaparsam yapayım tamamlanamayacak olan bir ruh benimki.

Varolan en gerçeği yaşayan ,

Acıyla doğup acıyla ölecek olan

Ve sadece sana dönük yüzümün acıya gülümseyebildiği

Hiçlikle varolan bir mülteciyim şimdi.

~

2009-09-01T12:38:00.001-07:00

Bana adımı sorsanız , söyleyebilirim.Yaşımı , cinsiyetimi , siyasi görüşümü ve hatta nerede doğduğumu bile. Biraz zorlarsak bana öğretilen doğumumu dahi anlatabilirim size. Uçan balonları çok sevdiğimi bilebilirsiniz bana baktığınızda , çünkü hep uçup gitmek isterim uzaklara. Kahve ve sigara öncesinde biraz içki belki ... Evet tüm bunları severim.Ama benden kendimi anlatmamı isterseniz anlatamam size , ben neyim ve neden varım ?Daha öncede söylemiştim zaten , kendimi tanımlamaya çalışmıyorum diye. Sadece yaşayarak öğreniyorum bende kendimi. Her yazdığım bir günce , her yazdığımda gözyaşları hece hece.Şimdi kendimi tanımaya çalışmanın arifesindeyim , öğrendiğimde dipsiz kıyılarıma dikebileceğim bir zafer bayrağım bile yok halbuki. Denizler dalgalarını gönderiyorlar üstüme , okyanus oluyoruz sessizce. Ve ben kendimi tanımanın arifesinde , kendimden vazgeçiyorum , kendimden geçiyorum , kendime tükürüyorum.Sandığınız gibi depresyonda da değilim , işime devam ediyorum hatta gülebiliyorum bile . Ağladığımı saklayamam sizden çünkü ağlayarak büyüyorum. Sadece kendine varmanın ne demek olduğunu en gerçek şekilde sancılarıyla öğreniyorum. Yeraltında kapalı kalmak , bir odadan hiç çıkmamak sabaha kadar yazmaya çalışıp ağlamak istiyorum , ağladığım için yazmaya yeltenmek yazamadım diye ağlamak.Hayatımızın düğümleri var , bazen çözülmüyorlar bazen elini değdirdiğin an kopuyorlar , bazenleri belirleyen faktörler var hiç durmuyorlar. İşte tam da bu düğümlerin eşiğinde boğazıma düğümlenen seslerimle seslenmeye çalışıyorum. Kime ? Sana mı ona mı bir başkasına mı hiç kimseye ! Bu yazımı kimseye adamıyorum , hatta kendime bile... Bu yazı hiçliğin kanıtıdır , bu yazı arayışın başlangıcıdır , bu yazı sandığunız gibi karamsarlığın karmaşasından doğmamıştır , bu yazı umut denilen bir ağaç varsa işte o ağacın fidanıdır. Bu yazıyı yazdığım için yılmıyor bedenim , ölmüyor sadece sancı çekiyor.Evet aynı doğum sancısı gibi ve doğum gerçekleştiğinde arınıyor bedenim arınıyor hislerim , hissedebiliyorum. Unutma ki ruh cenindeyken düşer , unutma ki hisler tükürüldüğü ölçüde güzeller.Şimdi ben kendimi atıyorum bulutların kucağına , çırılçıplak kirlerden uzakta , sesleniyorum beni tek düşünene. Ne olur beni dinle diyorum , ne olur beni itme.Ve gerçekleşecek bir düş varsa eğer , düşünmemek istiyorum varolan gelsin bana yine.Beni öldürecek adam , kan kaybediyorum.

~

2009-08-31T09:59:00.001-07:00

gülerek başladıım tüm günlerin sonunda birbir döküldü gözyaşlarım.her sabah çıktığım merdivenlerden indim gün dönümünde.Ben kime hayranım , kime aşkım.Ben ne için varım , kimin için sancılarım.her yaşadığım travmanın altında bir umut aradım , bir varoluş amacı , bir ışık , bir iz Tanrı'nın bana gülümsediği.Ama olmadı başaramadım , tamamlayamadım evrimi.Ve şimdi ağlayan bir gitarın sesi yavaş yavaş süzülüyor gecenin hakimiyet kurduğu pencerenin ötesine. Yapmaya çalıştıklarım , başaramadıklarım , uğruma yapılan herşey tükürülüyor yüzüme.Ben mi karamsarım , ben mi ağlamışım kime ne.Hayatın temeli de bu zaten , tamamlanmamışlık , acizlik acımasızlık.Tüm bunları yazarken bile mutluyum aslında , ama gerçeklerden kaçamam artık.Günün geceyle seviştiği her gün üzerine yemin ederim ki , ölümü görmek için yaşıyorum yine.Aşklarım , arkadaşlarım , hüsranlarım , düşmanlarım , ailem , yakınlarım her parçamı sizde bıraktım.Borçlu değilsiniz yine de.Kollarımı açıp bulutlara uzandım ve denizi izledim yine .Şimdi ben yarım kalmış bir şiir , eksik bir nota , yıllanamamış bir şarap misali dökülüyorum kelimelere.Hoşçakalın.

~

2009-08-28T11:28:00.000-07:00

Hayat bazen sizin sandığınızdan daha ağır baskı kuruyor üstünüzde. Ne yapacağınızı bilemediğinizi farkettiğiniz an savrulmuyorsanız eğer , başkalarının gözünde acınılacak duruma düşmeniz bile yıldırmıyor sizi ,hele ki mevzu para bahisse.
Kaç yaşındayım.
Doğum yaşımı saymayın.
Ve hayat hep birşeylerin etrafında dönmüş , padişah olduğumuzu sanmışken başka birşeyin kölesi olmuşuz.İçimdekileri anlatmanın en iyi yolu yazmaktır sanmıştım şu an için ama hayır yazıya dökemiyorum bile.Bu öyle bir iç burkulması , öyle bir düzen bozukluğu işte.
Mutluyum , ama gülemiyorum bile.
Sanki yutkunduğum an ya gülecek yada hep ağlayacak gibiyim ;
yutkunamıyorum bile.
Bizim acizliğimizi seviyorlar , bizi kukla sanıyorlar.
Uçurtmam yırtık.

~

2009-08-18T10:07:00.000-07:00

Gecenin rengiyle boyadığım sayfalara yazmıştım ilk kez ismini ve silinmesin diye kaplamıştım parlak bir kağıtla .Yıldızlardan oluşturdugum baş harfin ve devamındaki gökyüzü hakimiyetin,sadece sonsuzluğu istedim sadece karanlık gecelerimin aydınlığını seninle yaşamak istedim.Korkmuyordum ve yılmayacaktım da tüm gezegenler bir olup ben dışarda bıraksalar da sevebilirdim seni güneşin ayla seviştiği gibi.batmıycaktın hergün güneş gibi ve kopmuycaktı bu aşkın birgün kıyameti,biz olucaktık evrenin hakimi ve yine biz olucaktık güneş ile ay gibi,biz tutulmaya niyetli her uzun gecenin rengi senin gibi tertemizdi.Şehrin garip dokusu sarsada kimliğimizi , ancak bizken anlamlanıyordu sevgi denilen masal perisi. Ve ben üstüme bir ceket gibi giyiyordum gülüşündeki o sesi. Ben ancak senleyken ben olabiliyordum.ve benligimi sana teslim ediyordum,giydigim o ceketi hiç çıkarmamak seni hiç aslalarla zamana inat tutmamak,ben seninle o gün 1 bedende 2 kişi taşımak umudu ile sevdim sana geçen dakikalara inat saniyelerle sevdigimi söylemek istedim.Saatlerden çalınan dakikalar eşliğinde geçen saniyeler boyunca , hayatım boyunca ve var olabildiğim kadarıyla sadece sevmeyi bildiğim için sevdim seni ve vazgeçmek kavramı dalgalarla silinen bir kum yazısı gibi vazgeçmek nedir bilmeden sadece seninle nefes alabildiğim için sadece seninle varolabildiğim için seviyorum seni.Deniz kadar ulaşılmaz ve sonu olmayan bir sonsuzlukla,aşkla seviyorum ,sana rengim hep mavi deniz gibi,gökyüzü gibi senin gibi,yoklugunda akıttıgım gozyaşlarımın birikintisi o sonu olmayan mavinin kendisi yani sevgili sen yokken seni sevdigim kadar akıttıgım tuzlu gözyaşlarımın göstergesi,içimin mavisi senin okyanusundadı halbuki.Şimdi ben mülteci bir kaptan , belki de bir martıyım , şimdi ben o okyanusla beslenen bir canlıyım . Nereye gidersem gideyim sonu olmayan bir roman yazmaya yemin etmiş bir yazar edasıyla , yada konuşmayı yeni öğrenen bir bebek ruhuyla dönüşlerden uzakta sonsuzluğa çevrilen rotamla geliyorum sana.

Zeliha Gürsoy - Onur Toraman

~

2009-08-18T10:01:00.000-07:00

Kapıyı araladım. Ardında barınan gerçeğin canımı bu kadar çok yakacağını tahmin ediyor olsam da korkmamıştım , çünkü korku sonradan edinilen bir histi en azından böyle olduğunu savunanlardandım. Aşk da sonradan mı öğrenilmişti korku gibi yoksa biz gerçekten aşktan var olanlardan mıydık ?

~

2009-08-18T09:53:00.000-07:00

Birbirimizi üzmenin tam zamanıdır şimdi.
Gecenin günle kesiştiği o an hissetmiştim benliğini - ki sen bile bilmezdin sen olmanın ne denli güzelliğini.Hayat bana hep hüzün ve sorun verdi ben ona elimdeki tüm iyilikleri. Adil değildi biliyordum ama şikeli de olsa verebilirdim bu dersi , kendime güveniyordum.
Çok isterdim bir meleğin kollarında ölebilmeyi , nefessiz kaldığım an başkasına nefes olabilmeyi. Çok isterdim büyüdün dediklerinde bile kumdan kaleler yapabilmeyi - ki yaptım da.
Ben Tanrı dolu gecelerde meleklerle sevişen bir mülteci , ben bir kuşun kanatlarındaki rüzgarın sesi , ben okyanuslardan sana esen bir ses gibi , ben ne olduğumu bilemeden yaşadım aslında.
Senin bana yüklediğin anlamlar bütünleştirdi beni , senin bana yaklaştığın kadar yaklaşabildim kendime ve ancak Tanrı'nın sevebildiği kadar sevdim kendimi.
Şimdi yarım kalmış bir yazı gibi yada tamamlanmayı bekleyen bir sanat eseri işte ben böyle garip böyle serseri , sarhoş da olsam bildim O'na dönmeyi. Ben yaşa dedikleri için yaşadım aslında.

~

2009-08-16T15:07:00.000-07:00

Misal 1 kadın ve 1 erkek ilişkiye başlarlar. - ha yok bunun internette dönen videolarla alakası yok bu başlayanlar sıradan insanlar neyse.- İşte acaba o neyi seviyordur ne yaparsam hoşuna gider , neyi alsam daha da etkilerim , yatakta sağda mı uyur solda mı uyur , parfümümü beğendi mi acaba , güzel gözüküyor muyum yakışıklı mıyım bunu söylersem bana bağlanır mı diye sürüp giden sorular sorarlar kendilerine. Kısacası beyinlerini saçma sapan bi ton alakasızlıkla doldurup yaşıyacakları 1 aylık ilişki varsa onu da aslında kendi kendine burunlarından getirirler. Ha bu olayın başka bir tarafı da var tabiki , yolda yürürken beğeniliyor muyuz kaygısı , elbisemi beğenmiştir yada bak bak en korkuncu ne biliyo musun kıskandırmak için şizofrenik boyutta ürettiğimiz yalanlar ürettiğimiz diyorum çocukken bende yapmıştım bi keresinde sonra aklım başıma geldi Allahtan. Ha nedir deriz ki ya işte biliyo musun o çocuk aslında bana yazıyo , yada giymeyeceğimiz halde bugün mini etek giysem mi diye sorarız kızacağını bildiğimiz halde. Yani temeli zaten sağlam atılamayan birşeyi hendek kazar gibi kazmaya başlarız.İşin erkeksel boyutunu bir erkek yazsa da okusam isterim aslında. Neyse işin özünden söylemek istediğim birşey var.
Bir kadın ve bir erkek bir ilişkiye başlıyorsa eğer neyi sever sorusu yerine neyi sevmez sorusunu sormalı kendine. Yani bir kadın ve bir erkek önce doğru düzgün kavga edebilmeyi öğrenmeli. Tartışırken onur gurur kırmamayı ve yermemeyi öğrenebilmeli . Sırtlanmayı ve hatta yükü hafifletmeyi düşünmeli.
Ben tüm bunları nereden mi biliyorum ?
Rüyamda gördüm.

~

2009-07-29T09:35:00.000-07:00

Duyduğum ilk söz 'kendi sınırsızlığımdan korkuyorum' olmuştu. Garipsedim , çünkü ben hep sınırlardan korkmuştum sınırlandırılmaktan ve adım atamamaktan daha da ileri... Geceyi delen gelen bir ses sürekliyordu 'kendi sınırsızlığımdan korkuyorum'...
Sinir olmamak elde değildi çünkü ben hala önüme koyulan sınırlarla başa çıkmaya çalışıyordum anca aşmıştım kendi kendime çizdiğim sınırları geceleri.Ve özgürlüğe ulaşmışcasına kucakladım onu sıcacıktı bedeni ama ben dokunmuyordum hissediyordum önceden beri.Kucaklıyordum ama dokunamıyordum dokunmak ilgimi de çekmiyordu zaten.
Metalaştırılmaktan bıkmıştım ve metalaştırmak istemiyordum nefes alabilen hiçbirşeyi.İşte böyle git gellerin arasında sancılı bir bahar ardından gelen sıcak bir yaz gibi akışkan yağmurların sel olamadığı bir ormanda kendimi kaybetmişcesine sayıklıyordum ismini.
Rüyalarında inliyordu insanlar , bir çocuk ölüyordu sessizce , bir anne hayat verebilmek için attığı çığlıkların ardında kimliksizleşmiş yeni bir hayata hazırlanıyordu , yaşlı bir adam kadehine son içkisini doldurmuş ölümle bütünleşiyordu ve belki de ilk kez dua ediyordu şarap kokan bedeni.
Sen hep benmişsin aslında , ben hep sendeymişim ama aşk gibi değil sevgi gibi değil tutku gibi. Sanki kendimden bir parça bulabilmek gibi başka bir gezegen başka bir varoluşta.Senden bir beklentim yok , bana beklentilerle yaklaşma içmek istiyorum sabaha kadar ve dokunmadan sana ulaşmak istiyorum varolan en yüce olguya.Tüm bunları yaparken bile sınırlar mı çiziyorum yoksa?

Yazmayacağım artık sınırsızlığımı test edercesine içime alacağım gecenin rengini.

Şimdi benim için üç kere omzundan öp kendini.

~

2009-07-28T15:01:00.000-07:00

Kendimi tanımlamaya çalışmadım , yaşayarak öğreniyorum bende kendimi.

~

2009-07-28T14:54:00.000-07:00

Şimdi içimden gizlice sevmek geliyor seni. Tüm lekelerden , bakışlardan , yorumlardan uzakta kendi kurduğum dünyamda ve kendimce sevebilmek seni.
Ne güzel olurdu ağlamayla gülmeyi ayırabilseydim , ayırt edebilseydim seninle sensizliği.
Ve doğan bir güne yeniden başlamak seninle dalgaların aldığı kumlardan tekrar kuleler yapmak gibi.Ve yok olmayacağını düşünmek içerken kadehdeki içkini.
Bazen bir annenin dinginliği sabrı ve ahlakıyla bazen aykırı edepsiz bir bakışla bazen insan olmanın çok uzağında sadece sevmeyi bildiğim için seviyorum seni.

~

2009-07-28T12:47:00.000-07:00

Kendi kendini lanetleyen pislik bir yazar düşünün.Tek işi yazmak içmek ve nefes alabilmek hatta bazen uzun soluklu tutmak içinde... Ama hergün ölüyor dünya dönse bile . Sanki romanın baş kahramanı sanki dünyaya hükmedebilen bir güç Tanrı'yı hiçe sayıp ortalıkta dolanan bir soytarı utanmazca hergün bir kez daha ve hep daha fazla ölüyor.
Bir kadın oluyor öptüğü bazen , bazen bir erkek bazen bir çiçek yada kuş... Öpmeyi seviyor ölmeyi sevdiği kadar belki de her öldüğünde sadece bu yüzden diriliyor . Öperken ölen , ölünce öpen bir varlık ve farkında yaşadığının nefesi kesildiğinde bile.
Ruhuma kıymık battı , canım yanıyor.
Şimdi bana söyle öptün mü çok kere kendi bedenini?